Imogen Campbell
When the disciples James and John saw this, they asked, 'Lord, do you want us to call fire down from heaven to destroy them?' But Jesus turned and rebuked them. Then he and his disciples went to another village. Luke 9:54-56, NIV
Jesus’ disciples were quite the motley crew. In "No wonder they call him the Savior", Max Lucado pictures them in the Upper Room after the crucifixion, “ … you wouldn’t take them for a bunch who are about to put the kettle of history on high boil. Uneducated. Confused. Callused hands. Heavy accents. Few social graces. Limited knowledge of the world. No money. Undefined leadership.”
The Bible reveals the time when Jesus told Peter, “Get behind me, Satan!” (Matthew 16:23) We all knew how impetuous Peter was. Well, there were two others in the inner circle: in Mark 3:17, Jesus called them Boanerges, meaning "sons of thunder”.
These two brothers are best known for wanting to rain down fire – à la a certain Elijah – on disrespectful Samaritans. Jesus effectively told them to hold their horses.
One day, the question arose about whether they could both sit beside Jesus in heaven. Not such a long shot considering that Salome was their mom. Christian tradition identifies her as the sister of Jesus’ mother, Mary.
These fiery personalities were the ones present at the Transfiguration, and also the ones Jesus called up on that night when He prayed in the Garden of Gethsemane.
Seemingly, their family was also influential, even having clout in Jerusalem. The Bible reveals that the disciple known to the high priest – whom many understand to be John – had courtyard access that night, effectively becoming Peter’s meal ticket in.
What surprised me the most was that young John was later the disciple who wrote so extensively about love in his epistles.
Impassioned to compassionate – John is widely regarded as the longest-surviving Apostle, tasked with taking care of Mary. Peter, John and James had many an exploit for Christ, not least getting arrested.
James was martyred, as Scripture records, unlike some others whose martyrdom is known from early Christian accounts. Max Lucado’s observation is spot-on: “Something stirs within the soul of a man who has stood within inches of God.”
Oh, that my heart, too, can burn with such fervour for God. How is your zeal?
These men are a testament to what a Saviour potter can do with clay at his disposal.
Prayer: Lord God, thank you for the transformative work of your hands; taking ordinary folk and making us fit for your kingdom. Amen.
Imogen Campbell
Toe die dissipels Jakobus en Johannes dit sien, sê hulle: “Here, wil U hê ons moet vuur uit die hemel laat neerkom om hulle te vernietig?” Maar Hy het omgedraai en hulle tereggewys. Hulle het toe na 'n ander dorpie gegaan. Lukas 9:54-56, 2020-vertaling
Jesus se dissipels was 'n redelike uiteenlopende klomp. In sy boek, "No wonder they call him the Savior", beskryf Max Lucado hulle daar in die bovertrek na die kruisiging soos volg: “… you wouldn’t take them for a bunch who are about to put the kettle of history on high boil. Uneducated. Confused. Callused hands. Heavy accents. Few social graces. Limited knowledge of the world. No money. Undefined leadership.”
Die Bybel vertel van 'n keer toe Jesus vir Petrus gesê het: “Gaan weg agter My, Satan!" (Matteus 16:23) Ons almal weet hoe impulsief Petrus was. Wel, daar was nog twee ander in die binnekring. Jesus het volgens Markus 3:17 hulle die naam Boanerges gegee wat "seuns van die donder" beteken.
Die broers is veral bekend vir die keer toe hulle, soos Elia van ouds, vuur op 'n klomp oneerbiedige Samaritane wou laat neerkom. Jesus het hulle egter gou tereggewys.
Op 'n dag het die vraag ontstaan of hulle twee weerskante van Jesus in die hemel kon sit. Nie so 'n onwaarskynlike moontlikheid nie as in ag geneem word dat Salome hulle moeder was. Volgens Christentradisie was sy die suster van Maria, Jesus se moeder.
Hierdie vurige persoonlikhede was teenwoordig tydens Jesus se verheerliking, en Jesus het hulle ook saamgeneem toe Hy daardie nag in Getsemane gaan bid het.
Hulle familie was waarskynlik invloedryk, selfs in Jerusalem. Die Bybel sê dat die dissipel wat aan die hoëpriester bekend was – na alle waarskynlikheid Johannes – het toegang tot die voorhof van die tempel gehad. Hy het dan ook vir Petrus toegang gereël. (Johannes 18:16)
Wat my die meeste verbaas, is dat die jong, vurige Johannes die dissipel was wat later so breedvoerig in sy briewe oor die liefde geskryf het.
Van 'n "seun van die donder" tot een vol deernis. Daar word wyd geglo dat Johannes, aan wie die versorging van Maria toevertrou is, die langslewende apostel was. Petrus, Johannes en Jakobus, het talle take vir Christus verrig, maar hulle het ook vir Hom gely. Hulle is onder andere gevange geneem.
Jakobus se marteldood, hy is "met die swaard" doodgemaak (Handelinge 12:2), is vir ons in die Bybel opgeteken – anders as die marteldood van so baie ander waarvan ons volgens vroeë Christengeskrifte bewus is. Max Lucado vat dit goed raak as hy skryf: "Something stirs within the soul of a man who has stood within inches of God.”
O, dat my hart ook met sulke ywer vir God kan brand. Hoe toegewyd is jy?
Die lewe van hierdie manne is 'n getuienis van wat die Pottebakker kan doen met die klei tot sy beskikking.
Gebed: Here, baie dankie vir die veranderende werk van u hande, dat U ons, doodgewone mense, neem en ons geskik vir u koninkryk maak. Amen
Imogen Campbell
After six days Jesus took Peter, James and John with him and led them up a high mountain, where they were all alone. There he was transfigured before them. His clothes became dazzling white, whiter than anyone in the world could bleach them. And there appeared before them Elijah and Moses, who were talking with Jesus. Peter said to Jesus, 'Rabbi, it is good for us to be here. Let us put up three shelters – one for you, one for Moses and one for Elijah.' (He did not know what to say, they were so frightened.)Mark 9:2-6, NIV
Peter is often portrayed as someone who is impulsive, spontaneous, and a flying-by-the-seat-of-your-pants kind of guy. Not goofy, but sometimes the one to rush in where angels fear to tread.
Time and time again, he speaks out of turn. Peter is all of us who struggle to articulate thoughts appropriately; the person who kicks themselves later when a more apt or witty response comes to mind.
In this passage, none of the others say anything but Peter, he had to say something. An oddball request to put up booths or shelters is what came out. Or is it oddball? Why did he blurt that out?
I have to give Peter some credit here. He managed to grasp something profound about the situation before him. He saw the bright light that could be described in terms of what later Jewish tradition called Shekinah glory. He saw Moses, who led Israel through the wilderness at the time when the pillar of fire and cloud were accompanying the fledgling nation.
Elijah, on the other hand, was known as the prophet of fire. His mind immediately connected the dots, but his final words sounded inane.
Yet, Peter seemed to understand that God was “tabernacling” with man. He had the proof in front of his eyes. But no, it was not time for the Festival of Booths.
Interestingly, in this account, Mark makes mention of clothes so supernaturally white no one could bleach them. This echoes the imagery of John’s vision at Patmos in Revelation 1 and recalls Daniel 7, where the Ancient of Days wore such overwhelmingly light apparel.
Jesus was the last man standing. The man, Moses, represented the Law, and Elijah the other prophets, both pointed to Jesus, the One God told us to listen to, similar to the way he spoke that day at the Jordan River. The three apostles had a front-row seat to the supernatural meetup of the titans.
Yet, every day, we have an opportunity to meet with God in our prayer and quiet times. We get to commune with God and read hs transforming Word. Do you make time to do so?
Prayer: Lord, thank you for the opportunity to read your Word whenever we need it. We praise your Son who came to dwell with humanity and open a living way to you. Amen.
Imogen Campbell
Ses dae later het Jesus vir Petrus en Jakobus en Johannes saamgeneem en hulle op 'n hoë berg gebring waar hulle heeltemal alleen was. Toe het sy voorkoms voor hulle oë verander, en sy klere het blink geword, spierwit soos niemand op aarde dit kan maak nie. Elia en Moses het toe aan hulle verskyn en met Jesus gestaan en praat. Toe sê Petrus vir Jesus: “Rabbi, dit is goed dat ons hier is. Laat ons drie hutte bou: een vir U, een vir Moses en een vir Elia.” Hy het nie geweet wat hy sê nie, so verskrik was hy saam met die ander.
Petrus word dikwels uitgebeeld as impulsief, spontaan, iemand wat op instink staatmaak en dinge op die nippertjie doen. Nie dom nie, maar iemand wat halsoorkop instorm waar selfs die engele dit nie sal waag nie.
Keer op keer praat hy uit sy beurt. Petrus is soos diegene van ons wat sukkel om gedagtes op 'n gepaste wyse the verwoord, daardie een wat homself kan skop wanneer 'n meer geskikte of gevatte antwoord by hom opkom.
In ons teksgedeelte sê nie een van die ander, behalwe Petrus, iets nie. Hy moes eenvoudig iets sê. Hy rig 'n vreemde versoek, om hutte te bou. Is dit vreemd of nie? Waarom het hy daardie versoek uitgeblaker?
Ek moet Petrus hier 'n bietjie krediet gee. Hy het daarin geslaag om iets van die stiuasie wat voor hom afspeel, te begryp. Hy het die spierwit, helder lig gesien wat beskryf kon word in terme van dit wat in die latere Joodse tradisie "Shekinah"-heerlikheid genoem word – met ander woorde die heerlikheid van God se sigbare teenwoordigheid. Petrus het Moses gesien wat die Israeliete deur die woestyn gelei het op 'n stadium toe hulle die wolk- en vuurkolom moes volg.
Elia, aan die anderkant, was bekend as die profeet van vuur .Petrus se verstand het onmiddellik alles met mekaar verbind, maar die woorde wat uitgekom het, het sinneloos geklink.
Tog, dit lyk asof Petrus verstaan het dat God in gemeenskap met die mensdom wil woon. Hy het iets daarvan voor sy oë gesien. Maar nee, dit was nog nie tyd vir die Loofhuttefees nie.
Dit is interessant dat in sy weergawe Markus melding maak van klere so blink en wit dat niemand op aarde dit kan maak nie. Dit weerspieël iets van Johannes se visioen op Patmos in Openbaring 1 en van Daniël 7 waar Hy wat ewig lewe op sy troon gaan sit met klere so wit soos sneeu.
Jesus was die oorblywende een van die drie. Moses wat die Wet en Elia wat al die ander profete verteenwoordig het, het beide heengewys na Jesus, die Een na wie God sê ons moet luister. Die drie apostels het sitplekke in die voorste ry gehad vir hierdie bonatuurlike ontmoeting.
Tog, elke dag het ons die geleentheid om deur ons gebede en in ons stiltetyd God te ontmoet. Ons kan met God verkeer en sy lewensveranderende Woord lees. Ruim jy tyd in om dit te doen?
Gebed: Here, dankie vir die geleentheid om wanneer ons dit nodig het, u Woord te kan lees. Ons prys u Seun wat onder die mensdom kom woon het en 'n lewende weg na U vir ons oopmaak. Amen
Ruanne van Zyl
Wees veral versigtig met wat in jou hart omgaan, want dit bepaal jou hele lewe. Spreuke 4:23, 1983-vertaling
Die hart waarvan hierdie vers praat, is nie net emosies nie, maar die sentrum van ons gedagtes, begeertes en motiewe. Alles wat ons doen, begin hier. Daarom sê God ons moet dit “veral versigtig” bewaak.
Ons harte word daagliks beïnvloed deur wat ons sien, hoor en oor dink. Negatiewe woorde, vergelyking met ander, vrees en bitterheid kan stil-stil wortelskiet. As ons dit nie aanspreek nie, begin dit ons houding en optrede beheer. 'n Onbewaakte hart lei tot 'n onrustige lewe.
Om jou hart te bewaak, beteken nie om koud of afgesluit te wees nie. Dit beteken om doelbewus te kies wat jy toelaat om jou binneste te vorm. Dit vra dat ons gereeld ons gedagtes aan God se waarheid toets. Wanneer leuens soos “ek is nie goed genoeg nie” of “niks sal verander nie” opkom, moet ons dit vervang met wat God sê.
'n Gesonde hart bring lewe. Dit lei tot geduld, liefde en wysheid in moeilike situasies. Wanneer ons hart vol vrede is, reageer ons anders op druk en konflik. Die kwaliteit van ons lewe word dus direk beïnvloed deur die toestand van ons binneste wêreld.
God is nie net geïnteresseerd in ons dade nie, maar in wat dit dryf. Wanneer ons Hom toelaat om ons harte te reinig en te vernuwe, verander Hy ons van binne na buite.
Gebed: Here, wys my wat in my hart nie van U af kom nie. Help my om my gedagtes te vul met u waarheid en my hart te bewaak sodat my lewe U eer. Amen.