Louise Gevers
The Israelites said to them, 'If only we had died by the Lord’s hand in Egypt! There we sat round pots of meat and ate all the food we wanted, but you have brought us out into this desert to starve this entire assembly to death.' Exodus 16:3, NIV
On the day God called Moses to speak to Pharaoh on his behalf, about letting his people go free, Moses could never have realised that this was only the beginning of many more years of difficult confrontations and speaking on God’s behalf. In fact, his calling was never on a single front. Unbeknown to him at the time, his own people, waiting in the wings to be set free, would turn on him again and again with complaints, accusations and doubt.
We can only imagine that it was God’s hand on Moses, and Moses’ growing faith in him that kept him steadfast as he brought God’s requirements and ultimatums to Pharaoh – who, proud and powerful, refused to hear the truth from God. Unwilling to let God’s people go, Pharaoh resisted stubbornly. He continually chose pride over wisdom, hardening his heart rather than humbling it, against every sign and wonder set before him.
In many ways, the Israelites became a second Pharaoh in Moses’ life. Like Pharaoh, they saw God’s miraculous signs and wonders; and like him, they resisted God – not outright as Pharaoh had – but through grumbling. In fact, today’s verse must have felt like a slap in the face for Moses, after the immense undertaking he had embarked on: faithfully passing on God’s instructions for their safe departure from the land of their bondage, navigating impossible logistics, and witnessing a miraculous escape from Pharaoh and his army, second to none – all by God’s grace and favour.
'Was it because there were no graves in Egypt that you brought us to the desert die, they cried, the moment fear crept in. (Exodus 14:11) Then, when they couldn’t find water in the desert, and it was bitter at Marah, “the people grumbled against Moses, saying, ‘What are we to drink?’ ” (Exodus 15:24)
“In the desert the whole community grumbled against Moses and Aaron.” (Exodus 16:2) and, once again, God provided. He sent them bread from heaven in the morning and meat in the form of quail in the evening, but this time to “test them and see whether they follow [his] instructions” (Exodus 16:4). Their extreme ingratitude, doubt and short memory were, in their own way, as exhausting as Pharaoh and his chariots.
Yet Moses dealt with both the same way – not retaliating, but returning again and again to God. He interceded for his people rather than abandoning them. He reminded them of what God had done for them, modelling hope rather than despair. And, he brought their complaints to God rather than carrying the weight alone.
When we face our “Pharaohs” – illness, unemployment, difficult relationships, feuding family, financial strain; our own grumbling, doubt and discouragement – do we keep returning to God? He is the God of the impossible; trust him.
Prayer: All Highest, Glorious God, help us to grow in faith as we bring our “Pharaohs” to you and watch you do the impossible. Amen
Louise Gevers
Die Israeliete het vir hulle gesê: “As ons maar deur die hand van die Here in Egipteland gesterf het toe ons by die vleispotte gesit en ons versadig geëet het aan brood! Maar julle het ons na hierdie woestyn uitgelei om hierdie hele gemeenskap van honger te laat sterf." Eksodus 16:3, 2020-vertaling
Op die dag toe God Moses geroep het om namens Hom met die farao te gaan praat om sy volk te laat gaan, het Moses seer sekerlik nie besef dat dit maar net die begin was van baie jare van moeilike konfrontasies waar hy namens God moes praat nie. Trouens, sy roeping was nooit tot een saak beperk nie. Sonder dat hy geweet het, sou sy eie mense wat gewag het om bevry te word, keer op keer teen hom draai met al hulle klagtes, verwyte en twyfel.
Ons kan ons maar net voorstel dat dit God se hand op Moses en Moses se toenemende geloof in Hom was, wat hom staande gehou het toe hy God se vereistes en ultimatums moes gaan oordra aan die farao – wat trots en magtig was en geweier het om die waarheid van God te hoor. Onwillig om God se volk te laat gaan, het die farao hardkoppig die versoek teëgestaan. Ten spyte van al die tekens en wonders wat voor hom geplaas is, het hy, eerder as om nederig te wees, net voortgegaan om trots bo wysheid te kies en sy hart te verhard.
Op verskeie maniere het die Israeliete soos 'n tweede farao in Moses se lewe geword. Soos farao, het hulle God se tekens en wonderwerke gesien; en soos hy het hulle God teëgestaan – nie so direk soos die farao nie, maar deur hulle gekla. Trouens, die gebeure in vandag se teksvers moes soos 'n klap in die gesig vir Moses gevoel het na die reuse onderneming wat hy aangepak het. Hy het getrou God se opdragte oorgedra om hulle veilige vertrek uit die land van slawerny te verseker, onmoontlike logistiek genavigeer en hy kon getuig van 'n ongeëwenaarde ontsnapping van die farao en sy leer – alles deur God se genade en guns.
“Is dit omdat daar geen grafte in Egipte is nie, dat jy ons saamgeneem het om in die woestyn te sterf?" (Eksodus 14:11a), het die Israeliete gesê toe angs begin inkruip. Toe hulle nie water in die woestyn kon kry nie en die by Mara bitter was, het "die volk ... teenoor Moses gemor en gesê: “Wat moet ons drink?” (Eksodus 15:24)
"Die hele volksvergadering van die Israeliete het teen Moses en Aäron gemor in die woestyn." (Eksodus 16:2) en weer het God voorsien. Hy het vir hulle in die oggend brood uit die hemel gestuur en in die aand kwartels as vleis voorsien, maar hierdie keer sodat Hy "hulle kan toets of hulle [sy] wet sal volg of nie." (Eksodus 16:4) Hulle ondankbaarheid, twyfel en kort geheue, was op 'n manier net so uitputtend as die farao en sy strydwaens.
Tog het Moses beide op dieselfde manier hanteer – hy het nie wraak geneem nie, maar keer op keer hom tot God gewend. Hy het vir die volk ingetree eerder as om hulle te verlaat. Hy het hulle bly herinner aan wat God vir hulle gedoen het, hoop eerder as wanhoop uitgeleef. En hy het hulle klagtes na God gebring eerder as om die las alleen te dra.
Wanneer ons "farao's" moet konfronteer – siekte, werkloosheid, verhoudingsprobleme, familietwis, finansiële laste, ons eie klagtes, twyfel en mismoedigheid – hou ons aan om terug te keer na God? Hy is die God van die onmoontlike, vertrou Hom.
Gebed: Almagtige God, help ons om in ons geloof te groei wanneer ons ons "farao's" na U bring en sien hoe U die onmoontlike doen. Amen
Louise Gevers
Moses answered the people, ‘Do not be afraid. Stand firm and you will see the deliverance the Lord will bring you today. The Egyptians you see today you will never see again. Exodus 14:13, NIV
The Moses of today’s verse – standing strong in the Lord, encouraging the Israelites to bravery and faith – is a far cry from the Moses of yesterday, begging to be released from his God-given call. Since that feeble moment, he has experienced so much of God working in him and through him that he now knows God is trustworthy and able, and can speak of him confidently and in truth.
Not only had Moses just been the one to hold out his staff so the waters would miraculously retract, allowing the people to cross over on dry ground, but he had also had to bargain with the powerful Pharaoh at least ten times, warning of the plagues God would send upon Egypt if Pharaoh refused to obey him and let his people go. Obedience, courage and perseverance achieved this goal for Moses, and his faith grew steadily through “knowledge of the Holy One” (Proverbs 9:10) as with each encounter he would deliver God's message.
The book of Proverbs speaks of “the fear of the Lord” as “the beginning of knowledge”, but adds that “fools despise wisdom and instruction” (Proverbs 1:7) – a profound, yet rational, consideration when we stop to think of its implications. This truth played out clearly in the unfolding of events between Moses and Pharaoh. Where Moses grew in faith through obedience, Pharaoh repeatedly refused to submit, becoming increasingly defiant – to his, and his nation’s, ruin.
Our attitude toward how we live our life is vitally important at any age or stage because we will have to live in the future our choices and actions shape. When we pay little attention to wisdom, we open ourselves to potential sorrow and difficulty which may last a long time and leave scars. But revering God’s knowledge and greatness enables us to grow – as we learn and keep growing in wisdom, he will equip us to make good choices that lead to a satisfying, well-lived life – even though on earth it will never be perfect.
James reminds us: “If any of you lacks wisdom, you should ask God, who gives generously to all without finding fault, and it will be given to you.” (James 1:5)
Unlike Pharaoh, who had wisdom set plainly before him and refused it, we are invited simply to ask – and God, in his generosity, will provide. God is unchanging. What he did for Moses he can do for us today.
Prayer: Father God, I need your wisdom. Thank you that the wisdom that comes from above is “pure … peace-loving, considerate, submissive, full of mercy and good fruit ...” (James 3:17) May these qualities continue to shape my growth in faith and trust in you and bring honour to your name. Amen.
Louise Gevers
Maar Moses het die volk geantwoord: “Moenie bang wees nie. Staan vas, kyk hoe die Here julle vandag gaan red, want soos julle die Egiptenaars nou daar sien, sal julle hulle nooit weer sien nie. Eksodus 14:13, 1983-vertaling
Die Moses in vandag se vers staan vas en moedig die Israeliete aan tot dapperheid en geloof, baie anders as die Moses van gister wat God gesmeek het om hom van sy Godgegewe roeping vry te stel. Sedert daardie oomblik van swakheid het hy so baie van God se werking in en deur hom ervaar dat hy nou weet God is getrou en in staat om alles te doen. Moses kan nou met vertroue en in waarheid oor Hom praat.
Nie net was Moses die een wat sy kierie oor die see uitgestrek het sodat die waters wonderbaarlik teruggetrek en die volk droogvoets deurgelaat is nie, maar hy moes ook 10 keer met die magtige farao onderhandel en hom waarsku oor die plae wat God oor Egipte sou stuur as die farao geweier het om Hom te gehoorsaam en sy volk te laat gaan. Gehoorsaamheid, moed en uithouvermoë het Moses hierdie doel laat bereik, en sy geloof het gegroei en met elke ontmoeting hy hy God se boodskap oorgedra in die wete dat "wie die Heilige ken, het werklik insig". (Spreuke 9:10)
Die Spreuke-boek sê dat "kennis begin met die dien van die Here" maar voeg dan by dat "dit is net dwase wat wysheid en opvoeding gering ag" (Spreuke 1:7) – 'n diepgaande, dog rasionele oorweging wanneer ons oor die implikasies daarvan nadink. Hierdie waarheid het hom duidelik uitgespeel in die gebeure tussen Moses en die farao. Waar Moses se geloof deur gehoorsaamheid gegroei het, het die farao herhaaldelik geweier om hom te onderwerp en het toenemend opstandig geword – tot nadeel van homself en sy volk.
Ons houding oor hoe ons leef, is op enige ouderdom of stadium werklik belangrik omdat ons in 'n toekoms moet leef wat deur ons keuses en aksies bepaal word. Wanneer ons min aandag aan wysheid gee, stel ons onsself oop vir moontlike hartseer en probleme wat lank kan duur en letsels agterlaat. Maar om God se kennis en grootheid te eer, stel ons in staat om te groei – soos ons meer oor sy wysheid leer en aanhou om daarin te groei, sal God ons toerus om goeie keuses te maak wat 'n bevredigende, goeie lewe tot gevolg sal hê – alhoewel dit hier op aarde nooit volmaak sal wees nie.
Jakobus sê: "As een van julle wysheid kortkom, moet hy dit van God bid, en Hy sal dit aan hom gee, want God gee aan almal sonder voorbehoud en sonder verwyt." (Jakobus 1:5)
Anders as die farao, waar wysheid duidelik voor hom geplaas is en hy dit geweier het, word ons uitgenooi om eenvoudig daarvoor te vra – en God sal dit sonder voorbehoud gee. God is onveranderlik. Wat Hy vir Moses gedoen het, kan Hy vandag ook vir ons doen.
Gebed: Hemelse Vader, ek benodig u wysheid. Dankie dat "die wysheid wat van Bo kom, is ... vredeliewend, inskiklik, bedagsaam, vol medelye en goeie vrugte ..." (Jakobus 3:17) Gee dat die groei van my geloof en vertroue in U steeds deur hierdie kwaliteite gevorm sal word, alles tot eer van u Naam. Amen
Ruanne van Zyl
Wees veral versigtig met wat in jou hart omgaan, want dit bepaal jou hele lewe. Spreuke 4:23, 1983-vertaling
Die hart waarvan hierdie vers praat, is nie net emosies nie, maar die sentrum van ons gedagtes, begeertes en motiewe. Alles wat ons doen, begin hier. Daarom sê God ons moet dit “veral versigtig” bewaak.
Ons harte word daagliks beïnvloed deur wat ons sien, hoor en oor dink. Negatiewe woorde, vergelyking met ander, vrees en bitterheid kan stil-stil wortelskiet. As ons dit nie aanspreek nie, begin dit ons houding en optrede beheer. 'n Onbewaakte hart lei tot 'n onrustige lewe.
Om jou hart te bewaak, beteken nie om koud of afgesluit te wees nie. Dit beteken om doelbewus te kies wat jy toelaat om jou binneste te vorm. Dit vra dat ons gereeld ons gedagtes aan God se waarheid toets. Wanneer leuens soos “ek is nie goed genoeg nie” of “niks sal verander nie” opkom, moet ons dit vervang met wat God sê.
'n Gesonde hart bring lewe. Dit lei tot geduld, liefde en wysheid in moeilike situasies. Wanneer ons hart vol vrede is, reageer ons anders op druk en konflik. Die kwaliteit van ons lewe word dus direk beïnvloed deur die toestand van ons binneste wêreld.
God is nie net geïnteresseerd in ons dade nie, maar in wat dit dryf. Wanneer ons Hom toelaat om ons harte te reinig en te vernuwe, verander Hy ons van binne na buite.
Gebed: Here, wys my wat in my hart nie van U af kom nie. Help my om my gedagtes te vul met u waarheid en my hart te bewaak sodat my lewe U eer. Amen.