Louise Gevers
Hezekiah trusted in the Lord, the God of Israel. There was no-one like him among all the kings of Judah, either before him or after him. 2 Kings 18:5, NIV
Many years ago, King Hezekiah caused me an embarrassing moment at a youth Bible quiz. Not being very well read in the Old Testament, I said in response to a question that Hezekiah was a book of the Bible – when, in fact, he is regarded as unrivalled among the kings of Judah. “He did what was right in the eyes of the Lord, just as his father David had done.” (2 Kings 18:3)
During a period of illness, I was able to catch up on his reign, and discovered how faithful and righteous he was.
The writer of Kings tells us this was because “He held fast to the Lord and did not cease to follow him; he kept the commands the Lord had given Moses.” (2 Kings 18:6) This was something Hezekiah took very seriously. His father, Ahaz, had rejected David’s legacy of righteousness, modelling his reign instead on the kings of Israel who embraced the idolatry of the Canaanite religions – hardly setting him a good example.
Hezekiah was certainly no ‘chip off the old block’. He got rid of everything idolatrous – the high places, the sacred stones, the Asherah poles – and broke into pieces the bronze snake that Moses had made in the desert. Once a reminder of who to worship, it had itself become an object of worship, and was even given a name: Nehushtan.
Hezekiah knew the commands God had given Moses, and understood that keeping them obediently meant nothing if they were not embraced and whole-heartedly performed – just as Jesus would later teach in the Sermon on the Mount (Matthew 5), and as would Paul would later experience, and teach about, himself. The letter of the Law without the spirit of the Law is not righteousness. Fulfilment of God’s way was never just adherence to a set of laws devoid of love, understanding, or grace for others
We don’t need to look very far to see the idolatry of our time – it is rife. Idolatry is anything that absorbs our heart and time and holds first place in our lives above God – anything we devote ourselves to at any cost. We need only look at how we spend our time and money to assess who, or what, holds the greatest importance to us, and provides our core identity, security and worth.
Hezekiah's story challenges us to ask what our own "Nehushtans" might be — good things, even God-given things, that have quietly become substitutes for God himself. Like Hezekiah, may we have the courage to clear away whatever competes for first place in our hearts, and to hold fast to the Lord, not merely in outward observance, but in wholehearted devotion — trusting him above every false security this world offers.
Prayer: Father God, I trust in you alone. Help me always to do “what is right in your eyes” and to reject any Nehushtan of my own making. AAmen
Louise Gevers
Hiskia het op die Here die God van Israel vertrou. Nie een van al die konings van Juda voor of na Hiskia was soos hy nie. 2 Konings 18:5, 1983-vertaling
Baie jare gelede het koning Hiskia tydens 'n Bybelvasvra vir die jeug vir my 'n groot verleentheid veroorsaak. Ek het nie die Ou Testament baie goed geken nie, en het in antwoord op 'n vraag gesê Hiskia is 'n boek in die Bybel – terrwyl hy inderdaad onvergelykbaar tussen die konings van Juda was. "Hiskia het gedoen wat reg is in die oë van die Here en het in alles die voorbeeld van sy voorvader Dawid gevolg." (2 Konings 18:3)
Tydens 'n siekbed was dit vir my moontlik om meer oor sy bewind te leer en het ek ontdek net hoe getrou en regverdig hy was.
Die skrywer van die Koningsboeke noem dat dit die geval was omdat "Hy het aan die Here vasgehou en nie van Hom weggedraai nie. Hy het sy gebooie, dit wat die Here Moses beveel het, nagekom." (2 Konings 18:6, 2020-vertaling) Hierdie was iets wat Hiskia baie ernstig opgeneem het. Sy vader, Agas, het Dawid se nalatenskap van regverdigheid verwerp, en sy bewind eerder gebou volgens die voorbeeld van die konings van Israel wat die afgode van die Kanaänietiese godsdienste aangehang het – nou nie juis 'n goeie voorbeeld vir hom nie.
Hiskia was definitief nie 'n geval van "die appel val nie ver van die boom nie". Hy het van al die afgodsbeelde ontslae geraak – die hoogtes, die klippilare en die gewyde pale – en selfs van die koperslang wat Moses in die woestyn gemaak het. Dit was bedoel om mense te herinner wie om te aanbid, maar nou het dit 'n voorwerp van aanbidding geword en is selfs 'n naam gegee: Negustan.
Hiskia het die gebooie wat God aan Moses gegee het, geken. Hy het ook verstaan om hulle te gehoorsaam beteken niks as hulle nie aanvaar en heelhartig uitgeleef word nie – net soos Jesus later in die Bergpredikasie (Matteus 5) sou leer, en Paulus later sou ondervind en verkondig. Die letter van die Wet sonder die gees van die Wet is nie geregtigheid nie. Die vervulling van God se weë was nooit bedoel as 'n stel reëls wat aangehang moet word sonder liefde, begrip of genade vir ander nie.
Ons hoef nie ver te soek na die afgode van ons tyd nie – dit floreer. Afgode is enigiets wat ons hart en tyd oorheers en bo God in ons lewe gestel word – enigiets waarop ons ons volkome toespits. Ons hoef net te kyk hoe ons ons geld en tyd bestee om te besef wie of wat die belangrikste vir ons is en aan ons identiteit, sekuriteit en waarde gee.
Hiskia se verhaal daag ons uit om te vra wat is ons eie "Negustan" – goeie dinge, selfs Godgegewe dinge, wat stil-stil plaasvervangers vir God geword het. Mag ons, soos Hiskia, die moed hê om alles te verwyder wat in ons harte met God meeding om eerste plek en aan Hom vashou, nie bloot deur uiterlike aanhang nie, maar deur heelhartige toewyding. Mag ons Hom vertrou bo alle vals sekuriteit wat hierdie wêreld ons bied.
Gebed: Hemelse Vader, ek vertrou op U alleen. Help my om altyd te doen wat reg is in u oë en enige "Negustan" in my lewe te verwerp. Amen
Louise Gevers
The Lord was with Samuel as he grew up, and he let none of his words fall to the ground. 1 Samuel 3:19 NIV
Do you have any childhood memories about waking up in the dead of night, lying still, and hearing the night noises, feeling slightly apprehensive at unrecognisable sounds? I once feared that our old clock would strike thirteen and that something otherworldly would appear.
I can only imagine how young Samuel must have felt when, lying in the temple one night, heard his name being called – three times – in a voice unfamiliar to him. He was ministering in the temple under Eli and twice ran to Eli, thinking the old priest had summoned him; but the third time Eli realised it was God calling, and told Samuel how to answer: ”Speak, LORD, for your servant is listening.” (1 Samuel 3:9)
What an awe-inspiring experience it must have been for him. He was serving God, but he had never heard his voice. He was used to the ritual of daily tasks, but he had never had a personal message; Eli was there to instruct him. It took Eli’s spiritual discernment – despite his own failures as a father and leader – to guide Samuel in how to respond humbly.
“Speak, Lord, for your servant is listening” shows Samuel’s humility and readiness to be attentive to God’s instruction before even a word is spoken. And then, God’s words to Samuel became his first test of Samuel’s integrity and obedience, because what God said wasn’t comfortable for him to repeat.
Samuel didn’t shirk his first assignment.
Although it was a tough message about judgement on Eli’s family – one Samuel was afraid to deliver, after pondering through a long, sleepless night – when Eli ordered him to speak, Samuel held nothing back.
Today’s verse tells us that the Lord was with Samuel as he grew, and he “let none of his words fall to the ground” – everything Samuel spoke on God’s behalf was fulfilled. Because of this, he became known as someone who could be trusted to bring God’s word faithfully. Learning to listen well and respond faithfully, early in life, made him a blessing to Israel.
God still speaks today, even if not necessarily in an audible voice. We hear him through hs Word, through prayer, through the quiet prompting of his Spirit, or sometimes through the wisdom of others further along in faith, as Eli was for Samuel. Being still in his Presence is difficult when we have much to bring to him – but it’s important to cultivate that stillness, so that we can truly listen and respond.
Where might God be speaking to you today – in a decision, a relationship, a nudge you’ve been too busy to notice? Will you be still before him, listen patiently, and be courageous enough to respond, whatever he asks?
Prayer: “To you O LORD, I lift up my soul; O my God, in you I trust” (Psalm 25:1-2, ESV) Teach me your way, Lord; lead me in a straight path …” (Psalm 27:11) Amen
Louise Gevers
Samuel het grootgeword. Die Here was by hom en het nie een van Samuel se woorde onvervul gelaat nie. 1 Samuel 3:19, 1983-vertaling
Het jy enige kinderherinneringe van wakkerskrik laat in die nag, stil lê met al die naggeluide om jou, bang vir daardie onherkenbare geluide? Ek was op 'n keer so bang dat ons ou huishorlosie 13 sou slaan en dat iets baie vreemd sou gebeur.
Ek kan my net indink hoe jong Samuel gevoel het toe hy een nag in die tempel gelê en gehoor het hoe iemand hom by die naam roep – drie keer – in 'n stem wat hy nie geken het nie. Hy het in die tempel onder Eli gedien en twee keer het hy na Eli toe gehardloop omdat hy gedink het die ou priester het hom ontbied. Die derde keer het Eli egter besef dit was God wat geroep het, en hy het vir Samuel gesê om te antwoord: "Praat, Here, u dienaar luister!” (1 Samuel 3:9)
Watter ontsaglike ondervinding moes dit nie vir Samuel gewees het nie. Hy het God gedien, maar hy het nog nooit sy stem gehoor nie. Hy was gewoond aan die daaglikse rituele, maar hy het nog nooit 'n persoonlike boodskap ontvang nie. Eli was daar om hom te onderrig. Eli se geestelike onderskeidingsvermoë – ten spyte van sy mislukkings as 'n vader en leier – was nodig om Samuel te lei oor hoe om nederig te antwoord.
"Praat, Here, u dienaar luister”, getuig van Samuel se nederigheid en bereidwilligheid om aandag te gee aan God se opdrag nog voordat 'n enkele woord gespreek is. God se woorde aan Samuel het toe sy eerste toets van Samuel se integriteit en gehoorsaamheid geword, omdat wat God vir hom gesê het nie maklik was vir hom om te herhaal nie.
Samuel het egter nie probeer om sy eerste opdrag te ontduik nie.
Alhoewel dit 'n moeilike boodskap was oor die oordeel oor Eli se gesin – een wat Samuel na 'n lang, rustelose, slapelose nag, bang was om oor te dra – het Samuel, toe Eli hom beveel het om te praat, niks teruggehou nie.
In vandag se vers lees ons dat die Here by Samuel was toe hy grootgeword het en dat Hy "nie een van Samuel se woorde onvervul gelaat nie" – alles wat Samuel namens God gesê het, is bewaarheid. Om dié rede het hy bekend geword as iemand wat vertrou kon word om die woord van God getrou te verkondig. Sy vermoë om van jongs af met aandag te luister en getrou te reageer, het hom tot seën vir Israel gemaak.
God praat vandag steeds, alhoewel nie noodwendig in 'n hoorbare stem nie. Ons hoor Hom deur sy Woord, deur gebed, deur die stille leiding van sy Gees, of soms deur die wysheid en leiding van ander verder op die geloofspad as ons, soos die geval van Eli vir Samuel. Om stil in sy teenwoordigheid te wees is moeilik, veral as ons so baie het om na Hom te bring – maar dit is belangrik om hierdie stilte aan te kweek sodat ons waarlik kan luister en reageer.
Hoe gaan God vandag met jou praat – deur 'n besluit, 'n verhouding, deur iets wat jy te besig was om op te merk? Gaan jy voor Hom stil word, geduldig luister en dapper genoeg wees om te reageer op wat Hy ook al vra?
Gebed: "Tot U, Here, rig ek my, my God, op U vertrou ek." (Psalm 25:1-2a) "Leer my u wil, Here, en lei my op 'n gelyk pad ..." (Psalm 27:11) Amen
Ruanne van Zyl
Wees veral versigtig met wat in jou hart omgaan, want dit bepaal jou hele lewe. Spreuke 4:23, 1983-vertaling
Die hart waarvan hierdie vers praat, is nie net emosies nie, maar die sentrum van ons gedagtes, begeertes en motiewe. Alles wat ons doen, begin hier. Daarom sê God ons moet dit “veral versigtig” bewaak.
Ons harte word daagliks beïnvloed deur wat ons sien, hoor en oor dink. Negatiewe woorde, vergelyking met ander, vrees en bitterheid kan stil-stil wortelskiet. As ons dit nie aanspreek nie, begin dit ons houding en optrede beheer. 'n Onbewaakte hart lei tot 'n onrustige lewe.
Om jou hart te bewaak, beteken nie om koud of afgesluit te wees nie. Dit beteken om doelbewus te kies wat jy toelaat om jou binneste te vorm. Dit vra dat ons gereeld ons gedagtes aan God se waarheid toets. Wanneer leuens soos “ek is nie goed genoeg nie” of “niks sal verander nie” opkom, moet ons dit vervang met wat God sê.
'n Gesonde hart bring lewe. Dit lei tot geduld, liefde en wysheid in moeilike situasies. Wanneer ons hart vol vrede is, reageer ons anders op druk en konflik. Die kwaliteit van ons lewe word dus direk beïnvloed deur die toestand van ons binneste wêreld.
God is nie net geïnteresseerd in ons dade nie, maar in wat dit dryf. Wanneer ons Hom toelaat om ons harte te reinig en te vernuwe, verander Hy ons van binne na buite.
Gebed: Here, wys my wat in my hart nie van U af kom nie. Help my om my gedagtes te vul met u waarheid en my hart te bewaak sodat my lewe U eer. Amen.