Imogen Campbell
Am I now trying to win the approval of human beings, or of God? Or am I trying to please people? If I were still trying to please people, I would not be a servant of Christ. Galatians 1:10, NIV
When I first came to Christ, I was a nominal Christian, albeit one who regularly attended church. I knew about Jesus, but I did not know him as my Lord and Saviour. There is an eternal difference.
The lights only went on after I studied the Scriptures, and like it did for the men on the road to Emmaus, my heart burned with conviction all those years ago.
Yet, today I still find myself trying to win the approval of people. The fear of humans that overshadows my trust in God is the problem. It is a daily struggle to redirect my fear and entrust myself to God. The remedy: I need to elevate God to the place he belongs: High and lifted up.( https://www.youtube.com/watch?v=Mly0weNe-tg)
That fervour and childlike trust in God that I once had as a new Christian has become subdued over time, less assured. The school of hard knocks and ambushes by the devil have left me a little battle- scarred.
Fortunately, it does not end there. I can crack open my Bible and read about the saints of old who prayed prayers in weakness, asking God for deliverance from their problems. I am reminded of the corporate prayers for the Apostle Peter that led to his release from jail (Acts 12:6-19).
The place of meeting shook when the early church gathered to pray in Jerusalem one day. (Acts 4:23-31) God has faithfully responded to the sincere prayers of the saints.
Daniel prayed and God rescued him from the lion’s den. And another time when he prayed, an angel showed up and told him that he was highly esteemed and that He had come in response to his prayer.
As the men and women of old have powerful stories of faith to draw from, new converts also share powerful testimonies that Jesus is still working today. Let us keep fighting to have faith over fear and see what God will do.
In the meantime, as at the very start, I am still the one standing in the need of prayer: "Not my brother, nor my sister, but it’s me, o Lord."
Prayer: Father, thank you for the great men and women who committed their lives to you and prayed prayers that changed the world. Help us to look to them when we feel weak in our faith. Amen.
Imogen Campbell
Probeer ek nou mense tevrede stel, of God? Of soek ek die guns van mense? As ek nog steeds mense se guns sou probeer wen, sou ek nie meer 'n dienskneg van Christus wees nie! Galasiërs 1:10, 2020-vertaling
Toe ek vir die eerste keer Jesus aangeneem het, was ek 'n nominale Christen, alhoewel een wat gereeld kerk toe gegaan het. Ek het van Jesus geweet, maar ek het Hom nie as my persoonlike Here en Verlosser geken nie. Daar is 'n ewige verskil.
Die lig het eers aangegaan toe ek die Bybel bestudeer het, en soos vir die Emmausgangers al daardie jare gelede, was my hart ook brandend met oortuiging.
Tog vind ek vandag nog dat ek probeer om die guns van mense te wen. Die probleem is dat ek bang is dat mense my vertroue in God sal verbreek. Dit is 'n daaglikse stryd om my vrese te bestry en my aan God oor te gee. Die antwoord is dat ek Hom moet verhoog na die plek in my lewe waar Hy hoort. Luister gerus na die lied "High and lifted up". (https://www.youtube.com/watch?v=Mly0weNe-tg)
Daardie ywer en kinderlike vertroue wat ek as 'n jong Christen in God gehad het, het met tyd 'n bietjie vervaag en my minder seker gelaat. Die lewe met sy harde terugslae en lokvalle deur die duiwel het my 'n bietjie vuisvoos gelaat.
Gelukkig is dit nie die einde nie. Ek kan my Bybel oopmaak en van gelowiges lees wat in hulle swakheid tot God gebid en Hom gevra het om hulle van hulle probleme te verlos. So byvoorbeeld was daar die groot aantal gelowiges wat vir die apostel Petrus gebid het en wat tot sy bevryding uit die tronk gelei het. (Handelinge 12:6-19)
Die plek waar die vroeë kerk in Jerusalem byeengekom het om te bid, het op 'n keer geskud. (Handelinge 4:23-31) God beantwoord getrou die opregte gebede van gelowiges.
Daniël het gebid en God gevra om hom uit die leeukuil te red. En 'n ander keer toe hy gebid het, het 'n engel verskyn en gesê dat Hy in antwoord op Daniël se gebed gekom het.
Soos die manne en vroue van ouds kragtige geloofsverhale gehad het om op terug te val, kan jong bekeerlinge ook getuig dat Jesus vandag steeds werk. Kom ons volhard sodat ons geloof bo vrees kan hê en kan sien wat God sal doen.
Intussen, soos reg van die begin, is ek steeds die een wat gebed benodig. Luister gerus na die lied "It's me o Lord, standing in the need of prayer".
Gebed: Vader, dankie vir die gelowige manne en vroue van ouds wat hulle lewens aan U gewy het en deur hulle gebede die wêreld verander het. Help ons om hulle getuienis te onthou wanneer ons swak is in ons geloof. Amen
Imogen Campbell
Look at my hands and my feet. It is I myself! Touch me and see; a ghost does not have flesh and bones, as you see I have. Luke 24:39, NIV
I had only recently read about the similarity between the crucifixion of Jesus and the priestly ordination rituals of days gone by and truly reflected on it.
At ordination, blood was placed on the right earlobe, thumb and big toe of the priest (Leviticus 8:23-24). When Jesus was flogged and crucified, he endured being crowned with thorns – blood on the ear – while nails were placed through his hands and feet. High Priest personified.
Unusual darkness enveloped Jerusalem the day Christ was crucified. After Jesus had given up his spirit, the earth started to quake and rocks split, and the tombs opened. Thank goodness the holy people of God, who had been in the tombs, only started moving around after his resurrection. How eerie it all must have felt.
But that day, at the foot of the cross, a centurion who had overseen this crucifixion said, “Surely, this was the Son of God.” A crusty Roman legionnaire had his eyes opened – Jesus’ death had already started to have impact. But where were his wingmen? The men Jesus had spent his last earthly days with had largely fled at his arrest.
In Max Lucado’s book, "No wonder they call him the Savior", he wonders where the disciples were when the sky turned black. How did they spend that weekend?
“It certainly was an awkward position in which to be. Caught on that uneven ground between failure and forgiveness. Suspended somewhere between ‘I can’t believe I did it.’ and ‘I’ll never do it again.’ Too ashamed to ask for forgiveness, yet too loyal to give up. Too guilty to be counted in, but too faithful to be counted out.”
Yet, the impact of Jesus’ life and death drew the disciples back together – and they found forgiveness and restoration. Jesus quelled their doubts by revealing the hands and feet that had so been scourged.
Many of them went on to be martyred. They may have stumbled that night at the Garden of Gethsemane, but they turned that haunting failure on its head, blazing a trail we still follow today.
The Passion of the Ultimate High Priest has not ceased to have an immeasurable impact.
Prayer: Lord, thank you for being so gracious. You love us and do not bear grudges, and we are able to turn to you again and again when we falter as we are so prone to do. Amen.
Imogen Campbell
Kyk na my hande en my voete: dit is tog Ek self. Voel aan My en kyk! 'n Gees het tog nie vleis en bene soos julle sien dat Ek het nie.” Lukas 24:39, 1983-vertaling
Ek het eers onlangs gelees en toe nagedink oor die ooreenkoms tussen Jesus se kruisiging en die rituele tydens die priesterwyding in vervloë dae.
Tydens die priesterwyding is bloed aan die regteroorlel, regterduim en regtergroottoon van die priester gesmeer. (Levitikus 8:23-24) Jesus is geslaan, gekruisig en daar is 'n doringkroon op sy kop geplaas – bloed op die oor – terwyl spykers deur sy hande en voete geslaan is. 'n Verwysing na Jesus, die groot Hoëpriester.
Ongewone duisternis het oor Jerusalem gekom die dag wat Christus gekruisig is. Die oomblik toe Jesus gesterf het, het die aarde begin skud, rotse het uitmekaar gebars en grafte het oopgegaan. Dankie tog, die gelowiges wat in die grafte was het eers na Jesus se opstanding begin om in die stad aan mense te verskyn. Hoe vreemd moes dit nie gewees het nie.
Maar daardie dag, aan die voet van die kruis, het die Romeinse offisier wat Jesus bewaak het, gesê: “Hierdie man was werklik die Seun van God.” (Markus 15:39) 'n Rowwe Romeinse soldaat se oë het oopgegaan – Jesus se dood het reeds begin om 'n impak te hê. Maar waar was sy vriende? Die mans met wie Jesus sy laaste dae op aarde gespandeer het, het omtrent almal gevlug toe Hy gearresteer is.
In Max Lucado se boek, "No wonder they call him the Savior", wonder hy waar die dissipels was toe dit donker geword het. Hoe het hulle daardie naweek deurgebring?
Lucado skryf: “It certainly was an awkward position in which to be. Caught on that uneven ground between failure and forgiveness. Suspended somewhere between ‘I can’t believe I did it.’ and ‘I’ll never do it again.’ Too ashamed to ask for forgiveness, yet too loyal to give up. Too guilty to be counted in, but too faithful to be counted out.” [Dit was definitief 'n ongemaklike posisie om in te wees. Vasgevang tussen mislukking en vergifnis. Êrens tussen 'Ek kan nie glo ek het dit gedoen nie' en 'Ek sal dit nooit weer doen nie.' Te skaam om vergifnis te vra, maar tog te lojaal om op te gee. Te skuldig om ingesluit te word, maar te getrou om uitgesluit te word." – vrye vertaling]
Tog het die impak van Jesus se lewe en dood die dissipels weer bymekaar gebring – en hulle het vergifnis en herstel gevind. Jesus het hulle twyfel geblus deur sy hande en voete vol merke aan hulle te wys.
Baie van hulle is later gemartel. Hulle het miskien daardie nag in Getsemane gestruikel, maar hulle het daardie mislukking op sy kop gedraai en 'n pad gebaan wat ons vandag steeds volg.
Die Passie van Christus, die groot Hoëpriester, het nie opgehou om 'n onmeetbare impak te hê nie.
Gebed: Here, dankie vir u genade. U het ons lief en koester geen wrok nie, en daarom kan ons keer op keer na U toe draai wanneer ons struikel, iets wat ons so geneig is om te doen. Amen
Ruanne van Zyl
Wees veral versigtig met wat in jou hart omgaan, want dit bepaal jou hele lewe. Spreuke 4:23, 1983-vertaling
Die hart waarvan hierdie vers praat, is nie net emosies nie, maar die sentrum van ons gedagtes, begeertes en motiewe. Alles wat ons doen, begin hier. Daarom sê God ons moet dit “veral versigtig” bewaak.
Ons harte word daagliks beïnvloed deur wat ons sien, hoor en oor dink. Negatiewe woorde, vergelyking met ander, vrees en bitterheid kan stil-stil wortelskiet. As ons dit nie aanspreek nie, begin dit ons houding en optrede beheer. 'n Onbewaakte hart lei tot 'n onrustige lewe.
Om jou hart te bewaak, beteken nie om koud of afgesluit te wees nie. Dit beteken om doelbewus te kies wat jy toelaat om jou binneste te vorm. Dit vra dat ons gereeld ons gedagtes aan God se waarheid toets. Wanneer leuens soos “ek is nie goed genoeg nie” of “niks sal verander nie” opkom, moet ons dit vervang met wat God sê.
'n Gesonde hart bring lewe. Dit lei tot geduld, liefde en wysheid in moeilike situasies. Wanneer ons hart vol vrede is, reageer ons anders op druk en konflik. Die kwaliteit van ons lewe word dus direk beïnvloed deur die toestand van ons binneste wêreld.
God is nie net geïnteresseerd in ons dade nie, maar in wat dit dryf. Wanneer ons Hom toelaat om ons harte te reinig en te vernuwe, verander Hy ons van binne na buite.
Gebed: Here, wys my wat in my hart nie van U af kom nie. Help my om my gedagtes te vul met u waarheid en my hart te bewaak sodat my lewe U eer. Amen.