Louise Gevers
And he arose and came to his father. But while he was still a long way off, his father saw him and felt compassion, and ran and embraced him and kissed him. Luke 15:20. ESV
One day I as I got to my car I saw a piece of paper under the windscreen wiper. Thinking it was an advertising leaflet, I was about to scrunch it up – until I saw that it was a traffic fine for a thousand rand “for parking in a place obstructing traffic”. I looked around in disbelief: there were no “No Parking” signs, no yellow line, no red line – and besides, I had parked there almost every day for years. Although I knew I’d done nothing wrong, I felt trapped and helpless because it simply didn’t make sense. No-one likes to be wrongly accused, left with unresolved issues and emotions, waiting for an unknown outcome.
Perhaps this was how the father of the prodigal son felt at first when his son asked for his inheritance before its due time and went off into a far land to fritter it all away. Surely he was bewildered by the request and saddened by his son’s leaving – how would he fare, and when and how would he see him again?
But this father loved his son, and watched and waited for his return as if he’d done nothing wrong. What unfolds is one of the most beautiful pictures of forgiveness in Scripture. The mere sight of his son returning stirred compassion in the father – so much so that he ran to him and kissed him, before even hearing his son’s confession, moved entirely from a disposition of love and grace.
That is true forgiveness – the kind that flows from God’s own heart. It’s the kind Jesus spoke from the cross over those who’d rejected and crucified him. It’s the kind he offered the paralytic, saying, “Son, your sins are forgiven.” (Mark 2:5) It’s the kind that forgives “seventy-seven times”, as Jesus told Peter (Matthew 18:22) – and it’s the daily posture of the heart, as we see in Stephen, who was “full of the Holy Spirit” when he was stoned by members of the Sanhedrin. (Acts 7:54-60)
Paul captures what this forgiveness should produce in us: “Be kind to one another, tenderhearted, forgiving one another, as God in Christ forgave you.” (Ephesians 4:32) We don’t forgive because it’s deserved, or because the wrong has been resolved to our satisfaction – we forgive because we’ve been forgiven first, and completely, by a Father who ran to meet us while we were still a long way off.
Can we do less?
Prayer: Father, thank tou that tou ran to meet me while I was still far off, before I had even found the words to confess. Teach me to forgive as freely as tou have forgiven me — not waiting for resolution, but running out in love, again and again. Amen.
P.S. My fine, in the end, was overturned – a small earthly resolution to a frustrating situation.
Louise Gevers
Hy het toe opgestaan en na sy vader gegaan. Hy was nog ver weg, toe het sy vader hom al gesien. Hy het hom innig jammer gekry, na hom gehardloop, hom omhels en hom gesoen. Lukas 15:20, 2020-vertaling
Op 'n dag toe ek by my kar kom, sien ek 'n papiertjie onder die ruitveër. Ek het gedink dit was 'n advertensieblaadjie en was op die punt om dit op te frommel toe ek besef dit is 'n verkeersboete vir R1 000 vir "parkering op 'n plek wat die verkeer belemmer". Ek het rondgekyk in ongeloof: daar was nie "Geen parkering"-tekens nie, geen geel of rooi strepe nie – en boonop parkeer ek reeds vir jare feitlik elke dag op daardie plek. Alhoewel ek geweet het ek het niks verkeerd gedoen nie, het ek vasgevang en hulpeloos gevoel omdat dit werklik nie sin gemaak het nie. Niemand hou daarvan om vals beskuldig te word nie, om met onopgeloste sake en emosies gelaat te word terwyl jy vir 'n onbekende uitkoms wag.
Miskien het die vader van die verlore seun 'n bietjie so gevoel toe die seun voor die bestemde tyd vir sy erfporsie gevra het, na 'n ver land gegaan en dit daar verkwis het. Die pa was sekerlik verward oor die versoek en hartseer oor sy seun se vertrek – hoe sou hy vaar, wanneer sal hy hom weer sien?
Maar hierdie vader het sy seun innig liefgehad en het bly uitkyk en wag op sy tuiskoms asof die seun niks verkeerd gedoen het nie. Wat hier ontvou is een van die mooiste prentjies van vergifnis in die Bybel. Slegs die terugkeer van sy seun was genoeg om die vader met deernis te vul – soveel so dat hy hom tegemoet gehardloop en hom omhels het, nog voordat hy sy seun se belydenis aangehoor het, uitsluitlik gelei deur 'n gesindheid van liefde en genade.
Dit is ware vergifnis – die soort wat uit God se hart kom. Dit is die soort wat Jesus aan die kruis uitgespreek het oor diegene wat Hom gekruisig het. Dit is die soort wat Hy aan die verlamde man gegee het toe Hy gesê het: “Kind, jou sondes word vergewe.” (Markus 2:5) Dit is die soort wat "sewentig maal sewe keer" vergewe, soos Jesus vir Petrus gesê het (Matteus 18:22) – en dit is die daaglikse houding van die hart soos vir ons geïllustreer word deur Stefanus wat "vol van die Heilige Gees" was toe hy deur die lede van die Joodse Raad gestenig is. (Handelinge 7:54-60)
Paulus sê hoe hierdie vergifnis moet wees: "Wees goedgesind teenoor mekaar, met innige meelewing, terwyl julle mekaar vergewe, soos God in Christus julle ook vergewe het." (Efesiërs 4:32) Ons vergewe nie omdat dit verdien word nie of omdat dit wat verkeerd gedoen is bevredigend opgelos is nie – ons vergewe omdat ons eerste volkome vergewe is deur 'n Vader wat ons tegemoet gehardloop het toe ons nog ver aangekom het.
Kan ons minder doen?
Gebed: Vader, dankie dat U my tegemoet gehardloop het toe ek nog ver aangekom het, nog voordat ek die woorde gevind het om my sonde te bely. Leer my om so volkome te vergeef soos U my vergewe het – soos U nie wag vir 'n oplossing nie maar keer op keer in liefde na my toe hardloop. Amen
NS: My boete is uiteindelik tersyde gestel – 'n klein aardse oplossing vir 'n frustrerende situasie.
Louise Gevers
Do not cast me from your presence or take your Holy Spirit from me. Psalm 51:11, NIV
I wonder how many people who know Psalm 51 return to it in difficult times, needing honest words to ground them. I know I do. It’s that important to me to know that I can pour out my heart to God using David’s own words, and come away knowing peace, echoing Isaiah’s promise that “in repentance and rest is your salvation, in quietness and trust is your strength.” (Isaiah 30:15b)
Being right with God only becomes real when we keep short accounts with him, making repentance and confession part of our daily life. As we sit in his presence and examine our conscience, we begin to see the difference between being sorry and being truly repentant – and discover the freedom that real repentance brings.
Psalm 51 is one of the clearest, most earnest expressions of repentance in Scripture. Understanding David’s anguish helps us come alongside him. After adultery with Bathsheba, and after arranging Uriah’s death to hide his sin, David is confronted by Nathan the prophet. He doesn’t defend himself, shift blame, or minimise his guilt. Even as king, David knows God sees his sin for what it is.
David doesn’t merely regret being caught; he grieves what he has done, ashamed that he has sinned against God himself: “Against you, you only, have I sinned and done what is evil in your sight …” (Psalm 51:4). All sin, even against others, is ultimately sin against God in whose image we are created.
Perhaps the heavier our guilt, the greater our anguish before God – and the more real our repentance becomes. When we acknowledge our sin and confess it, the wedge sin has driven between us and God dissipates, as he forgives and restores the relationship. Like David, we need to voice our need for mercy, and know the freedom of receiving it.
What David feared losing wasn't his throne or his reputation – it was his closeness to God. The line that captures that fear, showing what was truly at stake for David is verse 11: "Do not cast me away from your presence, and take not your Holy Spirit from me."
Just trying to avoid punishment isn’t true repentance; true repentance is a complete turning away from sin, and coming back to God with a changed heart, one that grieves having broken the relationship we have with him, to whom we belong, or others whom we’ve hurt, also created in his image. That’s why seeking forgiveness from those we’ve wronged matters so deeply. Repentance restores relationship, not the decision.
Prayer: Lord God, teach me true repentance that leads not just to sorrow, but to change of heart. When I sin, help me not merely to regret being caught, but to grieve what my sin costs my relationship with you, and those I’ve sinned against. “Create in me a clean heart, O God, and do not take your Holy Spirit from me.” (Psalm 51:10) Amen
Louise Gevers
Moet my tog nie van U af wegdryf en u Heilige Gees van my af wegneem nie! Psalm 51:13, 1983-vertaling
Ek wonder hoe baie mense wat Psalm 51 ken, keer in moeilike tye daarna terug want hulle het eerlike woorde nodig om hulle te anker. Ek weet ek doen dit. Dit is vir my baie belangrik om te weet dat ek deur die woorde van Dawid my hart voor God kan uitstort, vrede vind en die belofte van Jesaja ervaar: "As julle julle bekeer en tot rus kom, sal julle gered word. Julle krag lê in stil wees en vertroue hê." (Jesaja 30:15b)
Om reg te leef met God word slegs 'n realiteit wanneer ons sake met Hom regstel deur daagliks ons sonde te bely. Wanneer ons in sy teenwoordigheid is en ons gewete ondersoek, begin ons gou die verskil tussen net jammer wees en ware berou sien – en ontdek ons die vryheid wat ware berou bring.
Psalm 51 is een van die duidelikste en ernstigste uitdrukkings van berou in die Bybel. Begrip vir Dawid se angs, laat ons hom beter verstaan. Na sy owerspel met Batseba en die reël van die moord op haar man, Uria, konfronteer die profeet, Natan, hom. Dawid verdedig homself nie, hy blameer ook nie iemand anders of probeer om sy skuld te verminder nie. Selfs al is hy die koning, weet Dawid dat God sy sonde raaksien vir wat dit is.
Dawid is nie net jammer dat hy uitgevang is nie. Hy het berou oor wat hy gedoen het, skaam dat hy teen God self gesondig het. "Teen U alleen het ek gesondig, ek het gedoen wat verkeerd is in u oë." (Psalm 51:6a) Alle sonde, selfs teen ander, is uiteindelik sonde teen God na wie se beeld ons gemaak is.
Miskien is dit 'n geval van hoe groter ons skuld, hoe groter is ons angs voor God – en hoe werkliker ons berou. Wanneer ons ons sonde erken en bely, verdwyn die wig wat dit tussen ons en God ingedryf het, want Hy vergewe ons en herstel ons verhouding met Hom. Soos Dawid, moet ons ons behoefte aan genade verwoord en ontvanklik wees vir die ontvang daarvan.
Dawid was nie bang om sy troon of reputasie te verloor nie – maar wel die nabyheid van God. Die vers wat dit duidelik vasvang is vers 13: "Moet my tog nie van U af wegdryf en u Heilige Gees van my af wegneem nie!"
Deur net te probeer om straf vry te spring, is nie ware berou nie. Ware berou is 'n volkome wegdraai van die sonde en 'n terugkeer na God met 'n veranderde hart – een wat berou het oor die gebroke verhouding met Hom aan wie ons behoort, of met ander wat ons seergemaak het, en ook na sy beeld gemaak is. Dit is hoekom om vergifnis te vra van diegene teen wie ons verkeerd opgetree het, so belangrik is. Berou herstel verhoudings, nie die besluit nie.
Gebed: Hemelse Vader, leer my oor ware berou wat nie net gaan oor jammer sê nie, maar wat my hart sal verander. Wanneer ek sondig, help my om nie net jammer te wees omdat ek uitgevang is nie, maar om berou te toon oor wat my sonde my verhouding met U en diegene teen wie ek gesondig het, aandoen. "Skep vir my 'n rein hart, o God, vernuwe my gees en maak my standvastig." (Psalm 51:12) Amen
Ruanne van Zyl
Wees veral versigtig met wat in jou hart omgaan, want dit bepaal jou hele lewe. Spreuke 4:23, 1983-vertaling
Die hart waarvan hierdie vers praat, is nie net emosies nie, maar die sentrum van ons gedagtes, begeertes en motiewe. Alles wat ons doen, begin hier. Daarom sê God ons moet dit “veral versigtig” bewaak.
Ons harte word daagliks beïnvloed deur wat ons sien, hoor en oor dink. Negatiewe woorde, vergelyking met ander, vrees en bitterheid kan stil-stil wortelskiet. As ons dit nie aanspreek nie, begin dit ons houding en optrede beheer. 'n Onbewaakte hart lei tot 'n onrustige lewe.
Om jou hart te bewaak, beteken nie om koud of afgesluit te wees nie. Dit beteken om doelbewus te kies wat jy toelaat om jou binneste te vorm. Dit vra dat ons gereeld ons gedagtes aan God se waarheid toets. Wanneer leuens soos “ek is nie goed genoeg nie” of “niks sal verander nie” opkom, moet ons dit vervang met wat God sê.
'n Gesonde hart bring lewe. Dit lei tot geduld, liefde en wysheid in moeilike situasies. Wanneer ons hart vol vrede is, reageer ons anders op druk en konflik. Die kwaliteit van ons lewe word dus direk beïnvloed deur die toestand van ons binneste wêreld.
God is nie net geïnteresseerd in ons dade nie, maar in wat dit dryf. Wanneer ons Hom toelaat om ons harte te reinig en te vernuwe, verander Hy ons van binne na buite.
Gebed: Here, wys my wat in my hart nie van U af kom nie. Help my om my gedagtes te vul met u waarheid en my hart te bewaak sodat my lewe U eer. Amen.