Ewald Schmidt
Each of you should use whatever gift you have received to serve others, as faithful stewards of God’s grace in its various forms. 1 Peter 4:10, NIV
Many believers think they have little to offer the Lord. When they look at their own lives, they see more brokenness than usefulness: weaknesses, failures, and limited abilities. For many, the thought arises: What can God really do with me?
But the gospel shows us a different perspective. The Lord does not call only a few special people to serve him. He gives every believer gifts of grace – gifts given by his grace, not something we earn or deserve.
Peter says clearly: “Each one” has received a gift. Not only pastors, elders, or people with exceptional talents. Every child of God has received a gift that He wants to use to serve others.
These gifts can look very different. For some, it is the gift of teaching or leading. For others, it is the ability to encourage, to show hospitality, to help in practical ways, to listen, or to pray. Some gifts are seen on a stage; others happen quietly behind the scenes. But each one is precious in God’s kingdom.
What is especially comforting is that God does not wait until we are perfect before he uses us. He uses ordinary people with broken lives. Think of the disciples: people with weaknesses, doubts, and mistakes – and yet God used them to spread the gospel throughout the world.
This means the Lord can also use my life, even with all my brokenness. My hands may be broken, but entrusted into his hands they can still serve. The gifts he gives are not meant to make us look important, but to bless others and make his grace visible.
Peter therefore calls us “stewards of God’s grace in its various forms.” God’s grace has many colours and forms, and he shows it through his people. Every time a believer uses his/her gift to serve someone else, something of God’s grace becomes visible.
Gratitude for gifts of grace therefore means that I do not keep my gifts to myself. I bring them to the Lord and say, “Lord, use me.” Because even broken hands can become a great blessing in his service.
Prayer: Lord, thank you that you have given me gifts of grace to serve you and others. Thank you that you can work in and through me, even with my brokenness. Help me to use my gifts with humility and love, so that your grace may become visible through my life. Amen.
Ewald Schmidt
As goeie bedienaars van die veelvoudige genade van God moet elkeen, namate hy 'n genadegawe ontvang het, die ander dien. 1 Petrus 4:10, 1983-vertaling
Baie gelowiges dink hulle het min om vir die Here te gee. Hulle kyk na hulle eie lewens en sien eerder gebrokenheid as bruikbaarheid: swakhede, mislukkings, beperkte vermoëns. Dan ontstaan die gedagte: Wat kan God regtig met my doen?
Maar die evangelie wys vir ons 'n ander perspektief. Die Here roep nie net 'n paar spesiale mense om Hom te dien nie. Hy gee aan elke gelowige genadegawes – gawes wat deur sy genade gegee word, nie deur ons verdien word nie.
Petrus sê duidelik: “Elkeen” het 'n genadegawe ontvang. Nie net predikante, ouderlinge of mense met besondere talente nie. Elke kind van God het iets ontvang wat God wil gebruik om ander te dien.
Hierdie gawes kan baie verskillend lyk. Vir party is dit die gawe om te leer of te lei. Vir ander is dit die vermoë om te bemoedig, om gasvry te wees, om prakties te help, om te luister, om te bid. Party gawes word op 'n verhoog gesien; ander gebeur stilweg agter die skerms. Maar elkeen is kosbaar in God se koninkryk.
Wat besonders troosvol is, is dat God nie wag totdat ons perfek is voordat Hy ons gebruik nie. Hy gebruik gewone mense met gebroke lewens. Dink maar aan die dissipels: mense met swakhede, twyfel en foute – en tog het God deur hulle die evangelie oor die wêreld laat versprei.
Dit beteken die Here kan ook my lewe gebruik, selfs met al my gebrokenheid. My hande mag gebroke wees, maar in sy hande kan dit nog steeds dien. Die gawes wat Hy gee, is nie bedoel om ons belangrik te laat lyk nie, maar om ander te seën en om sy genade sigbaar te maak.
Petrus noem ons daarom “bedienaars van die veelvoudige genade van God”. God se genade het baie kleure en vorme, en Hy wys dit deur sy mense. Elke keer wanneer 'n gelowige sy of haar gawe gebruik om iemand anders te dien, word iets van God se genade sigbaar.
Dankbaarheid vir genadegawes beteken dus dat ek nie my gawes vir myself hou nie. Ek bring dit na die Here toe en sê: “Here, gebruik my.” Want selfs gebroke hande kan in sy diens tot groot seën wees.
Gebed: Here, dankie dat U vir my genadegawes gegee het om U en ander te dien. Dankie dat U selfs deur my gebrokenheid kan werk. Help my om my gawes met nederigheid en liefde te gebruik, sodat u genade deur my lewe sigbaar kan word. Amen.
Ewald Schmidt
Consequently, you are no longer foreigners and strangers, but fellow citizens with God’s people and also members of his household ... Ephesians 2:19, NIV
The Christian faith was never meant to be a lonely journey, yet many believers today live with the feeling that they stand alone in their faith. Some feel isolated because their faith is not always shared by the people around them. Others become discouraged and think they must be strong enough to handle everything on their own.
But the gospel tells a different story. When God saves us, he does not only save us as individuals – but he also brings us into a new family.
Paul writes in Ephesians that we are no longer strangers and outsiders. We are not foreigners in God’s kingdom anymore. Through Jesus we have become fellow citizens together with all believers. Even more than that: we are members of God’s household. It is a beautiful picture of the church, which is not merely an organisation or an institution; it is a family.
In a family, people do not stand alone. They carry one another’s burdens. They encourage each other when the road becomes difficult. They pray for one another, weep together, and celebrate together. This is how God intended for it to be for his church.
Paul uses another image as well: he says that we are like living stones being built together into a temple in which God lives by his Spirit. No single stone forms the building on its own. Every stone has a place, and together they form something far greater than the individual parts.
This means that my faith is never only about “God and me.” God calls me to live, grow, and serve him together with other believers. In the congregation we learn to listen to God’s Word together, to pray together, and to share in one another’s lives.
Gratitude for the church therefore means that I do not take the congregation for granted. The people sitting next to me in the church pews are not random strangers; they are my brothers and sisters in Christ. We belong to one another and are each other’s keepers because we belong to him.
When the world feels uncertain and when faith feels heavy, the church reminds me: you are not walking this road alone, God has given you a family.
Prayer: Lord, thank you for the gift of your church. Thank you that I do not have to stand alone in my faith, but that I am part of a family of believers. Help me to fulfil my role in this family with love and a spirit of service, to the glory of your name. Amen.
Ewald Schmidt
Julle is dus nie meer ver van God af nie, nie bywoners nie, maar medeburgers van die gelowiges en lede van die huisgesin van God. Efesiërs 2:19. 1983-vertaling
Die Christelike geloof is nooit bedoel om 'n eensame pad te wees nie. Tog leef baie gelowiges vandag met die gevoel dat hulle alleen staan in hulle geloof. Party voel afgesonder omdat hulle geloof nie altyd deur die mense rondom hulle gedeel word nie. Ander raak moedeloos en dink hulle moet self sterk genoeg wees om alles alleen te hanteer.
Maar die evangelie vertel 'n ander storie. Wanneer God ons red, red Hy ons nie net as individue nie – Hy bring ons ook in 'n nuwe familie in.
Paulus skryf in Efesiërs dat ons nie meer vreemdelinge en bywoners is nie. Ons is nie buitestanders in God se koninkryk nie. Deur Jesus het ons medeburgers geword saam met al die gelowiges. Meer nog: ons is lede van God se huisgesin. Dit is 'n pragtige beeld van die kerk. Die kerk is nie bloot 'n organisasie of 'n instelling nie; dit is 'n familie.
In 'n familie staan mense nie alleen nie. Hulle dra mekaar se laste. Hulle bemoedig mekaar wanneer die pad moeilik raak. Hulle bid vir mekaar, huil saam en vier saam. So het God dit bedoel vir sy kerk.
Paulus gebruik nog 'n beeld: hy sê ons is soos lewende stene wat saam opgebou word tot 'n tempel waarin God deur sy Gees woon. Geen enkele steen vorm die gebou op sy eie nie. Elke steen het 'n plek, en saam vorm hulle iets wat baie groter is as die individuele dele.
Dit beteken dat my geloof nooit net oor “ek en God” gaan nie. God roep my om saam met ander gelowiges te leef, te groei en Hom te dien. In die gemeente leer ons saam luister na God se Woord, saam bid en saam dra aan mekaar se lewens.
Dankbaarheid vir die kerk beteken daarom dat ek die gemeente nie as vanselfsprekend beskou nie. Die mense langs my in die kerkbank is nie toevallige vreemdelinge nie; hulle is my broers en susters in Christus. Ons behoort aan mekaar omdat ons saam aan Hom behoort.
Wanneer die wêreld onseker raak, wanneer geloof soms swaar voel, herinner die kerk my: jy stap nie hierdie pad alleen nie. God het vir jou 'n familie gegee.
Gebed: Here, dankie vir die gawe van u kerk. Dankie dat ek nie alleen hoef te staan in my geloof nie, maar deel is van 'n familie van gelowiges. Help my om my plek in hierdie familie met liefde en diensbaarheid te leef, tot eer van u Naam. Amen.
Ruanne van Zyl
Wees veral versigtig met wat in jou hart omgaan, want dit bepaal jou hele lewe. Spreuke 4:23, 1983-vertaling
Die hart waarvan hierdie vers praat, is nie net emosies nie, maar die sentrum van ons gedagtes, begeertes en motiewe. Alles wat ons doen, begin hier. Daarom sê God ons moet dit “veral versigtig” bewaak.
Ons harte word daagliks beïnvloed deur wat ons sien, hoor en oor dink. Negatiewe woorde, vergelyking met ander, vrees en bitterheid kan stil-stil wortelskiet. As ons dit nie aanspreek nie, begin dit ons houding en optrede beheer. 'n Onbewaakte hart lei tot 'n onrustige lewe.
Om jou hart te bewaak, beteken nie om koud of afgesluit te wees nie. Dit beteken om doelbewus te kies wat jy toelaat om jou binneste te vorm. Dit vra dat ons gereeld ons gedagtes aan God se waarheid toets. Wanneer leuens soos “ek is nie goed genoeg nie” of “niks sal verander nie” opkom, moet ons dit vervang met wat God sê.
'n Gesonde hart bring lewe. Dit lei tot geduld, liefde en wysheid in moeilike situasies. Wanneer ons hart vol vrede is, reageer ons anders op druk en konflik. Die kwaliteit van ons lewe word dus direk beïnvloed deur die toestand van ons binneste wêreld.
God is nie net geïnteresseerd in ons dade nie, maar in wat dit dryf. Wanneer ons Hom toelaat om ons harte te reinig en te vernuwe, verander Hy ons van binne na buite.
Gebed: Here, wys my wat in my hart nie van U af kom nie. Help my om my gedagtes te vul met u waarheid en my hart te bewaak sodat my lewe U eer. Amen.