Imogen Campbell
'Don’t be afraid,' the prophet answered. 'hose who are with us are more than those who are with them.' 2 Kings 6:16, NIV
Liverpool Football Club fans know a thing or two about this; their emotive anthem is called "You'll Never Walk Alone". But what about when you are not near the River Mersey? Well, Elisha, a prophet of old, may have a thing or two to teach us.
What if those that are with us are a celestial army of fire? When Elisha faced the army sent by the king of Aram, he understood that he was not alone. In response to his panicked servant, Elisha prayed asking God to open the latter’s eyes. Instantly, this unnamed servant became privy to hills full of horses and chariots of fire all around Elisha – in full protection. Surely, it reminded Elisha of his predecessor Elijah’s heavenly ride home.
Surprisingly, this “fired-up” army did not exact a physical toll despite tremendous might. In a way, it feels like a foreshadowing of Christ who also had legions of angels at his disposal that night before he died. Yet Jesus, too, chose not to unleash them, having great redemptive purposes in mind instead. Power, not just for protection – but controlled and demonstrative of mercy too.
In this biblical account, the king of Aram is intent on attacking Israel but, frustratingly, the king of Israel is consistently able to outsmart him. When he discovers the source of his problems in the guise of Elisha stationed in Dothan, he promptly sends his army to capture this lone prophet – another echo of the Garden of Gethsemane, is it not?
In a dramatic about-turn, this imposing enemy sent to surround Dothan, found themselves struck with blindness instead. And then Elisha led all of these vulnerable men to the king of Israel in Samaria.
Counter-intuitively, rather than having them all executed, Elisha commanded the king to feed the enemy. An unexpected miracle unfolds – fed and having experienced mercy through withheld judgement, and grace through kindness they did not deserve, the army retreats – and Aramean raids cease for a time.
Amazing grace has never ceased to be amazing. Elisha was a forerunner to another Prophet living in a small town, who would also come to save those blinded by sin, feed them with his Word and set them free. This time for eternity.
Prayer: We praise you, Lord, that we can know with certainty that when you are on our side, we are in the majority. Amen.
Imogen Campbell
Hy het geantwoord: “Moenie bang wees nie, dié wat by ons is, is meer as wat hulle is.” 2 Konings 6:16, 1983-vertaling
Liverpool Sokkerklub se ondersteuners weet miskien iets van die opskrif hierbo. Hulle emosionele klublied is "You'll never walk alone". Maar wat as jy nie naby die Merseyrivier is nie? Wel, Elisa, 'n profeet van ouds, kan ons miskien 'n ding of twee hieroor leer.
Wat as daar 'n hemelse leër van vuur saam met ons is? Toe Elisa die leër wat deur die koning van Aram gestuur is moes teëstaan, het hy besef dat hy nie alleen is nie. In antwoord op sy paniekbevange dienaar se vraag het Elisa tot God gebid en Hom gevra om laasgenoemde se oë te open. Onmiddelik kon hierdie naamlose dienaar sien dat die heuwels rondom Elisa vol perde en strydwaens van vuur was – Elisa was ten volle beskerm. Seer seker moes dit Elisa herinner het aan toe sy voorganger, Elia, in die hemel opgeneem is.
Verbasend genoeg het hierdie leër van vuur, ten spyte van geweldige mag, nie 'n fisiese tol geëis nie. In 'n sekere sin is dit 'n verwysing na Christus wat ook daardie nag voor sy dood legioene engele tot sy beskikking gehad het. Tog het Hy ook gekies om hulle nie los te laat nie, want Hy het die groot verlossingsdoel voor oë gehad. Krag, nie net vir beskerming nie – maar beheersd en vol genade.
In hierdie bybelse weergawe, is die koning van Aram vas van plan om Israel aan te val, maar tot sy frustrasie uitoorlê die koning van Israel hom keer op keer. Wanneer hy uitvind dat die bron van sy probleme Elisa is en dat hy in Dotan is, het hy vinnig sy leër gestuur om die eensame profeet gevange te gaan neem – 'n verwysing na die tuin van Getsemane, of hoe?
In 'n dramatiese wending, word hierdie gevreesde vyand wat gestuur is om Dotan te omsingel, met blindheid geslaan. Elisa het toe hierdie weerlose manne na die koning van Israel in Samaria gelei.
Teen die verwagting in, sê Elisa aan die koning om eerder as om hulle dood te maak, die vyand kos te gee. 'n Onverwagte wonderwerk ontvou – gevoed en deur die onverdiende genade wat hulle ontvang het toe hulle nie veroordeel is nie, maar eerder gasvryheid ontvang het, laat die leër terugval. Die aanvalle van die Arameërs het toe vir 'n ruk opgehou.
Wonderlike genade het nog nooit opgehou om onbeskryflik groot te wees nie. Elisa was 'n heenwysing na 'n ander Profeet wat in 'n klein dorpie gewoon het en sou kom om diegene wat deur sonde verblind is te red, hulle met sy Woord te voed en hulle vry te maak. Hierdie keer vir ewig.
Gebed: Here, ons loof U dat ons met sekerheid kan weet dat wanneer U aan ons kant is, ons deel van die meerderheid is. Amen
Imogen Campbell
If any of you lacks wisdom, you should ask God, who gives generously to all without finding fault, and it will be given to you. But when you ask, you must believe and not doubt, because the one who doubts is like a wave of the sea, blown and tossed by the wind. That person should not expect to receive anything from the Lord. Such a person is double-minded and unstable in all they do. James 1:5-8, NIV
Only two people in history have ever done the physically impossible – walked on water successfully. One of them was Jesus and the other, his fired-up disciple. One rock solid and the other capricious.
Psalm 77:19 speaks of God treading a path through the sea, his footprints unseen. It is reminiscent of the way God opened the Red Sea to save the Israelites when they were being pursued by the Egyptians.
In Charles Edward Jefferson’s "Jesus the same" he writes, “Look down across the ages and see the great men, how they are swayed and tossed by the winds and storms; but there above them all rises this man of Galilee like some majestic mountain.” As I said, rock solid!
On the other hand, the only other man to walk on water is one known to be more impulsive. Peter, providentially, had plenty of run-ins and memories with Jesus that took place in water or at the water’s edge. He was first called to be a disciple besides the Sea of Galilee, and then when Jesus was in his boat – a miraculous catch of fish convinced Peter of his sinfulness in the face of this God-man.
Then, in one of the most remarkable accounts recorded in Matthew 14:22–33, Peter joins Jesus on the water. I am sure the magnitude of it would have been overshadowed by Jesus’ words to Peter as he sank, ”Why did you doubt?” Peter’s focus had drifted and all he could see was the wind that had been buffeting their boat for hours.
It is a vivid depiction of today’s passage from James. It clearly reveals that our steadiness is a matter of focus. When we doubt, the wind of our problems steals the steely focus we should have on God. As a result, we become like waves – unstable and double-minded. Stress, fear and anxiety are sure to follow, while calm reflection, inner peace and logical decision-making escape us.
I battle with “seeing the wind” sometimes, do you? What will it take for us to keep our eyes fixed on the Rock instead, solid in our faith, and assured that he will catch us no matter what.
Prayer: Lord Jesus, that night on the water, Peter needed saving and you were right there to lend a helping hand. Let us not forget to stand in awe of such a Saviour. Amen.
Imogen Campbell
As een van julle wysheid kortkom, moet hy dit van God bid, en Hy sal dit aan hom gee, want God gee aan almal sonder voorbehoud en sonder verwyt. Maar 'n mens moet gelowig bid en nie twyfel nie, want iemand wat twyfel, is soos 'n brander in die see wat deur die wind aangejaag en heen en weer gedryf word. So 'n mens wat altyd aan die twyfel is en onbestendig is in al sy doen en late, moet nie dink dat hy iets van die Here sal ontvang nie. Jakobus 1:5-8, 1983-vertaling
Slegs twee mense in die geskiedenis het ooit die fisies onmoontlike gedoen – suksesvol op water geloop. Een van hulle was Jesus en die ander sy intense dissipel. Een was rotsvas en die ander een wispelturig en impulsief.
In Psalm 77:20 sê die psalmis oor God: "Deur die see loop u pad, u weg deur massas water, maar u spore was onherkenbaar." (2020-vertaling) Dit herinner 'n mens aan die manier wat God die Rietsee in twee gedeel het om die Israeliete te red toe hulle deur die Egiptenare agtervolg is.
In "Jesus te same" skryf Charles Edward Jefferson, “Look down across the ages and see the great men, how they are swayed and tossed by the winds and storms; but there above them all rises this man of Galilee like some majestic mountain.” [Kyk terug oor die eeue en sien al die belangrike mense, hoe hulle deur die winde en storms rondgeslinger is; maar daar bo hulle almal verrys hierdie man van Galilea, soos 'n majestueuse berg. – vrye vertaling] Soos ek gesê het, rotsvas!
Aan die anderkant, is die enigste ander man wat op water geloop het bekend vir sy impulsiwiteit. Deur die voorsienigheid, het baie van Petrus se ontmoetings met Jesus in die water of aan die waterkant plaasgevind waar daar baie herinneringe gemaak is. Hy is langs die See van Galilea geroep om 'n dissipel te word, en toe Jesus op 'n keer in sy vissersboot was, het 'n wonderbaarlike vangs Petrus, in die teenwoordigheid van die God-mens, van sy sonde oortuig.
Toe, in een van die merkwaardigste weergawes, soos opgeteken in Matteurs 14:22-23, sluit Petrus by Jesus aan op die water. Ek dink die grootsheid van hierdie gebeure word egter oorskadu deur Jesus se woorde toe Petrus begin sink het: “Kleingelowige, waarom het jy begin twyfel?” Petrus se fokus het weg van Jesus af beweeg, en al wat hy kon sien was die wind wat hulle boot vir ure rondgewaai het.
Die gebeure illustreer vandag se teks uit Jakobus baie mooi. Dit is duidelik dat ons bestendigheid van ons fokus afhang. Wanneer ons twyfel, steel ons probleme die vaste fokus wat ons op God moet hê. Met die gevolg, ons word soos branders – onbestendig in al ons doen en late. Stres en angs is gewoonlik die gevolg, terwyl kalm nadenke, innerlike vrede en logiese besluitneming ons ontglip.
Ek voer dikwels 'n stryd met "die sterk wind", wat van jou? Wat sal dit neem om eerder ons oë op die Rots gerig te hou, vas in ons geloof en verseker dat Hy ons sal vang, maak nie saak wat nie?
Gebed: Here, die nag op die see toe Petrus gered moes word, was U reg daar om hom te help. Help ons om nooit te vergeet hoe 'n groot en wonderlike Verlosser ons het nie. Amen
Ruanne van Zyl
Wees veral versigtig met wat in jou hart omgaan, want dit bepaal jou hele lewe. Spreuke 4:23, 1983-vertaling
Die hart waarvan hierdie vers praat, is nie net emosies nie, maar die sentrum van ons gedagtes, begeertes en motiewe. Alles wat ons doen, begin hier. Daarom sê God ons moet dit “veral versigtig” bewaak.
Ons harte word daagliks beïnvloed deur wat ons sien, hoor en oor dink. Negatiewe woorde, vergelyking met ander, vrees en bitterheid kan stil-stil wortelskiet. As ons dit nie aanspreek nie, begin dit ons houding en optrede beheer. 'n Onbewaakte hart lei tot 'n onrustige lewe.
Om jou hart te bewaak, beteken nie om koud of afgesluit te wees nie. Dit beteken om doelbewus te kies wat jy toelaat om jou binneste te vorm. Dit vra dat ons gereeld ons gedagtes aan God se waarheid toets. Wanneer leuens soos “ek is nie goed genoeg nie” of “niks sal verander nie” opkom, moet ons dit vervang met wat God sê.
'n Gesonde hart bring lewe. Dit lei tot geduld, liefde en wysheid in moeilike situasies. Wanneer ons hart vol vrede is, reageer ons anders op druk en konflik. Die kwaliteit van ons lewe word dus direk beïnvloed deur die toestand van ons binneste wêreld.
God is nie net geïnteresseerd in ons dade nie, maar in wat dit dryf. Wanneer ons Hom toelaat om ons harte te reinig en te vernuwe, verander Hy ons van binne na buite.
Gebed: Here, wys my wat in my hart nie van U af kom nie. Help my om my gedagtes te vul met u waarheid en my hart te bewaak sodat my lewe U eer. Amen.