Imogen Campbell
So fire came out from the presence of the Lord and consumed them, and they died before the Lord. Leviticus 10:2, NIV
Have you heard of Mary Reeser’s macabre demise? On 2 July 1951, Mary was burned to ashes – without an obvious source of ignition – in her own apartment in St Petersburg, Florida. Only some body parts remained, notably a foot clad in a satin slipper. The surrounding apartment, however, suffered remarkably little damage.
It was thought to be spontaneous human combustion. The wick effect is now regarded as a possible explanation. Strange, indeed!
Stranger still is the story of Aaron’s eldest sons, Nadab and Abihu. They had actually been allowed to go up on Mount Sinai with Moses, Aaron and 70 elders “and saw the God of Israel. Under his feet was something like a pavement made of lapis lazuli, as bright blue as the sky. But God did not raise his hand against these leaders of the Israelites; they saw God, and they ate and drank.” (Exodus 24:10-11)
“Unforgettable” is hardly the word to describe it. Leviticus 9:24 details how heavenly fire had fallen to consume the burnt offerings after the tabernacle had been dedicated. Israel was jubilant. It was short-lived.
Not long after, the two brothers took their censers, put fire in them and added incense, and then offered unauthorised fire before the Lord. This ‘strange fire’ led to their untimely demise.
God made it clear that those who needed to approach him had to do so properly, especially in the sight of the people. His holiness is not to be trifled with. He is, after all, a consuming fire.
I have become absolutely fascinated by the seraphim, heavenly beings described in Isaiah as the ‘burning ones’. In Isaiah’s temple vision (Isaiah 6:13), they continually cry, "Holy, holy, holy is the Lord Almighty." And Daniel later describes a river of fire flowing from before the Ancient of Days.
Had Aaron’s sons become too familiar with the things of God, and erred for that reason? Graciously, God is approachable. There is a way to do so: on His terms not ours. Their lives literally teach us not to play with fire.
I was struck anew by Jesus’ words, “[I AM] the way and the truth and the life …” (John 14:6) Praise Jesus for opening that way to the Father.
How grateful are you and I for what Jesus did for us on the cross? How much time do we actually spend meditating on holiness – and on what it means to be set apart?
Prayer: Father God, please help us to obey you even in matters we may regard as trivial. Help us to approach you with reverence and awe. Amen.
Imogen Campbell
Vuur het van voor die Here uitgegaan en hulle verteer, sodat hulle daar voor die Here gesterf het.Levitikus 10:2, 2020-vertaling
Het jy al gehoor van die gruwelike manier hoe Mary Reeser gesterf het? Op 2 Julie 1951 is Mary in haar woonstel in St Petersburg in Florida verkool – sonder dat 'n duidelike ontstekingsbron gevind kon word. Net 'n paar liggaamsdele het behoue gebly, onder andere 'n voet in 'n satyn pantoffel. Die woonstel en die inhoud het egter baie min skade gely.
Daar is daarna verwys as spontane menslike verbranding. Die wetenskaplike term, die sogenaamde lamppit-effek, word deesdae deur forensiese wetenskaplikes gebruik om hierdie verskynsel te verklaar. Sowaar baie vreemd!
Nog vreemder is die verhaal van Aäron se twee seuns, Nadab en Abihu. Hulle is toegelaat om saam met Moses, Aäron en 70 van die oudstes van Israel die berg Sinai uit te klim en daar het hulle "die God van Israel gesien. Onder sy voete was dit soos 'n plaveisel van lasuursteen, so helder soos die hemelruim self. Teen hierdie vernames van die Israeliete het God sy hand nie uitgesteek nie. Hulle het God aanskou en toe geëet en gedrink." (Eksodus 24:10-11)
"Onvergeetlik" is nouliks die regte woord om dit te beskryf. Levitikus 9:24 beskryf hoe die brandoffer aan die Here gewy is en daar toe 'n vuur voor die Here uitgegaan het wat dit verteer het. Israel het gejuig en voor die Here neergeval, maar dit het nie lank gehou nie.
Nie lank daarna nie het die twee broers hulle vuurpanne geneem, kole daarin gesit, wierook daarop uitgegiet en hierdie ongeoorloofde vuur voor die Here gebring. Hierdie "vreemde vuur" het tot hulle dood gelei.
God het dit duidelik gestel dat diegene wat tot Hom nader moet erken dat Hy heilig is, veral in die teenwoordigheid van die volk. Met sy heiligheid kan daar nie gespot word nie. Hy is na alles 'n verterende vuur.
Die serafs, hemelse wesens, fassineer my. Hulle naam is afgelei van die Hebreeuse woord, "saraph" wat "om te brand" beteken. In Jesaja se visioen (Jesaja 6:1-13) roep hulle voortdurend “Heilig, heilig, heilig is die Here, Heerser oor alle magte!" Daniël beskryf later 'n rivier van vuur wat voor Hom wat ewig lewe, vloei.
Het Aäron se seuns te vertroud geraak met die dinge van God en om daardie rede fouteer? Genadiglik is God toeganklik. Daar is 'n manier om tot Hom te nader, maar op sy voorwaardes en nie op ons s'n nie. Uit die lewens van hierdie twee leer ons letterlik om nie met vuur te speel nie.
Ek is opnuut getref deur Jesus se woorde: “Ek is die weg en die waarheid en die lewe ..." (Johannes 14:6) Prys Jesus dat Hy die weg na die Vader vir ons oopgemaak het.
Hoe dankbaar is ek en jy vir dit wat Jesus vir ons aan die kruis gedoen het? Hoeveel tyd bestee ons om oor heiligheid na te dink – en wat dit beteken om afgesonder te wees?
Gebed: Vader, help ons om U te gehoorsaam, selfs in sake wat ons as onbenullig beskou. Help ons om in eerbeid en ontsag tot U te nader. Amen
Imogen Campbell
At the time of sacrifice, the prophet Elijah stepped forward and prayed: 'Lord, the God of Abraham, Isaac and Israel, let it be known today that you are God in Israel and that I am your servant and have done all these things at your command. Answer me, Lord, answer me, … Lord, are God, and that you are turning their hearts back again.' Then the fire of the Lord fell and burned up the sacrifice, the wood, the stones and the soil, and also licked up the water in the trench. When all the people saw this, they fell prostrate and cried, 'The Lord – he is God! The Lord – he is God!'1 Kings 18:36-39, NIV
In 1925, the American Midwest endured a tornado that devastated whole communities. With barely any warning, it ripped through three states and left behind a trail of debris. Its surreal ferocity is still remembered as one of the most devastating tornadoes in American history.
As epic stories go, Elijah, the prophet, is best known for his dramatic, fiery exit recorded in 2 Kings 2:11. That day, a chariot of fire and horses of fire separated Elijah and Elisha as they were walking. Then a whirlwind whirled him heavenward. As heavenward departures go, this ranks near impossible to beat.
Intriguingly, Scripture does not provide an origin story for him either. He arrived on the scene as a swashbuckling, animal-skin-clad Gilead native waltzing into the royal court of King Ahab, proclaiming that no rain would fall in the land for about three and a half years.
The king, described as the one who did more to arouse the anger of the Lord, the God of Israel, than did all the kings of Israel before him, according to 1 Kings 16:33, may have been, as you can imagine, incandescent with rage.
Just before drought’s end, Elijah literally prayed that fire would come from heaven and consume the drenched sacrifice he had used to goad the prophets of Baal – even when water was hard to come by. God incinerated the sacrifice, what we might describe as Shekinah glory on full display.
Elijah then had Baal’s prophets killed. Thereafter, Jezebel issues a death threat. Elijah then fled and prayed to die. Absolutely scared of a woman, really? Nevertheless, in Elijah’s time of turmoil, God came to his aid. The last verses in the Old Testament also concern him. “See, I will send the prophet Elijah to you before that great and dreadful day of the Lord comes. He will turn the hearts of the parents to their children, and the hearts of the children to their parents; or else I will come and strike the land with total destruction.” (Malachi 4:5-6)
Not only does he wrap up the Old Testament, Jesus confirmed that John the Baptist – another camel-hair wearing, locust eating, leather-belt wearing prophet – would come along in the spirit and power of Elijah.
He was also there the night that Jesus was transfigured. And Revelation 11 hints at end-time Elijah-like activities. Time will reveal all.
Are you struggling in your faith? You are not alone. If a man of God with Elijah’s credentials and spirit-power can falter, so can you and I.
Prayer: Father God, our eyes are on you, the God of the Shekinah-glory fire. Please keep impressing your Word upon our hearts. Amen.
Imogen Campbell
Teen die tyd van die aandoffer het die profeet Elia vorentoe gekom en gebid: “Here, God van Abraham, Isak en Israel, laat dit tog vandag bekend word dat U God is in Israel, en dat ek u dienaar is wat op u bevel al hierdie dinge doen. Antwoord my, Here, antwoord my tog dat hierdie volk kan besef dat U, Here, God is, en dat dit U is wat hulle harte weer tot U bekeer.” Toe kom daar vuur van die Here af en dit verbrand die offer, die hout, die klippe en die grond. Dit het selfs die water in die sloot opgelek. Toe die hele volk dit sien, het hulle op hulle knieë geval en uitgeroep: “Die Here is God! Die Here is God!” 1 Konings 18:36-39, 1983-vertaling
In 1925 is hele gemeenskappe in die Amerikaanse Midweste deur 'n tornado verwoes. Met feitlik geen waarskuwing wat dit voorafgegaan het nie, het die kragtige wind deur drie state getrek en 'n spoor van verwoesting agtergelaat. Die ongelooflike krag daarvan het gemaak dat dit steeds as een van die verwoestendste tornado's in die Amerikaanse geskiedenis beskou word.
As 'n epiese verhaal is dié van die profeet Elia seker een van die bestes. Hy is veral bekend vir sy dramatiese vertrek wat in 2 Konings 2:11 vir ons opgeteken is. Daardie dag, terwyl hy en Elisa geloop en gesels het, is hulle deur 'n wa van vuur wat deur perde van vuur getrek is van mekaar geskei. Elia is toe deur 'n stormwind in die hemel opgeneem. Wat 'n vertrek na die hemel betref, is dit feitlik onmoontlik om hierdie een te oortref.
Interessant genoeg, die Bybel vertel ons nie veel van Elia se afkoms nie. Wel dat hy 'n Tisbiet was, met ander woorde afkomstig van Tisbe in Gilead, en dat hy 'n bywoner was. Ons ontmoet hom toe hy vir koning Agab kom aankondig dat dit vir 'n hele paar jaar nie sou reën nie.
Die koning, van wie 1 Konings 16:33 sê dat hy meer gedoen het om die Here die God van Israel uit te tart as al die konings van Israel voor hom, was, soos 'n mens jou kan voorstel, buite homself van woede.
Net voordat die droogte gebreek is, het Elia letterlik gebid dat vuur uit die hemel sou neerdaal en die offer – waaroor kruike vol water (wat moeilik bekombaar was) uitgegiet is – waarmee hy die profete van Baäl getart het – sou verteer. God het die offer verteer. Weer eens 'n manifestasie van sy heerlikheid.
Elia het toe die profete van Baäl laat doodmaak. Daarna lees ons dat Isebel vir hom 'n doodsdreigement stuur. Elia vlug vir sy lewe en bid dat hy mag sterf. Bang vir 'n vrou, regtig? Desondanks het God Elia in sy tyd van nood tot hulp gekom. In die laaste verse van die Ou Testament lees ons weer van hom: "Ek gaan vir julle die profeet Elia stuur voordat die dag van die Here kom, die groot, die verskriklike dag. Elia sal vaders en kinders met mekaar versoen sodat Ek nie hoef te kom en die land heeltemal vernietig nie." (Maleagi 4:5-6)
Nie net sluit hy die Ou Testament af nie, maar Jesus bevestig later dat Johannes die Doper – nog 'n profeet met klere van kameelhaar wat sprinkane geëet het – in die krag en gees van Elia sou kom.
Elia was ook daar die nag van Jesus se verheerliking. In Openbaring 11 lees ons van dinge wat in die eindtye sal plaasvind en wat 'n mens ietwat aan die tye van Elia herinner. Alles sal egter met die tyd geopenbaar word.
Sukkel jy met jou geloof? Jy is nie alleen nie. As 'n man van God met Elia se geloof en geestelike krag kan struikel, kan ek en jy ook.
Gebed: Here, ons oë is op U gerig, die God van heerlikheid wat altyd teenwoordig is. Help ons om altyd u Woord in ons harte te dra. Amen
Ruanne van Zyl
Wees veral versigtig met wat in jou hart omgaan, want dit bepaal jou hele lewe. Spreuke 4:23, 1983-vertaling
Die hart waarvan hierdie vers praat, is nie net emosies nie, maar die sentrum van ons gedagtes, begeertes en motiewe. Alles wat ons doen, begin hier. Daarom sê God ons moet dit “veral versigtig” bewaak.
Ons harte word daagliks beïnvloed deur wat ons sien, hoor en oor dink. Negatiewe woorde, vergelyking met ander, vrees en bitterheid kan stil-stil wortelskiet. As ons dit nie aanspreek nie, begin dit ons houding en optrede beheer. 'n Onbewaakte hart lei tot 'n onrustige lewe.
Om jou hart te bewaak, beteken nie om koud of afgesluit te wees nie. Dit beteken om doelbewus te kies wat jy toelaat om jou binneste te vorm. Dit vra dat ons gereeld ons gedagtes aan God se waarheid toets. Wanneer leuens soos “ek is nie goed genoeg nie” of “niks sal verander nie” opkom, moet ons dit vervang met wat God sê.
'n Gesonde hart bring lewe. Dit lei tot geduld, liefde en wysheid in moeilike situasies. Wanneer ons hart vol vrede is, reageer ons anders op druk en konflik. Die kwaliteit van ons lewe word dus direk beïnvloed deur die toestand van ons binneste wêreld.
God is nie net geïnteresseerd in ons dade nie, maar in wat dit dryf. Wanneer ons Hom toelaat om ons harte te reinig en te vernuwe, verander Hy ons van binne na buite.
Gebed: Here, wys my wat in my hart nie van U af kom nie. Help my om my gedagtes te vul met u waarheid en my hart te bewaak sodat my lewe U eer. Amen.