Louise Gevers
But if we walk in the light, as he is in the light, we have fellowship with one another, and the blood of Jesus, his Son, purifies us from all sin. 1 John 7, NIV
To walk in the light is a radical thing. It’s not a single decision made once, but a daily attitude – a willingness to be seen, searched, and changed by God who is, himself light, and in whom “there is no darkness at all.” (1 John 1:5)
Walking in the light begins with looking at ourselves through God’s lens rather than our own. Left to ourselves, we tend to measure our lives by comparison with others, to our own past mistakes, to whatever standard feels most forgiving at the time. But God’s light exposes what we might otherwise excuse or overlook. It asks us to see ourselves as he sees us – honestly.
That kind of seeing requires listening.
We learn to recognise God's still, small voice – not always dramatic, but continual – speaking through Scripture, through the quiet prompting of the Spirit, through creation itself, and through the people he places around us. Walking in the light means becoming attentive to his Presence, which is often gentle rather than forceful and easily missed by the heart too busy, or too noisy, to notice.
As we draw closer to his light, we become unavoidably aware of our own sinfulness and our need of him. This is conviction; the Holy Spirit’s gracious work of showing us where we’ve drifted away from him into the shadows, precisely so that we might return: “If we claim we have fellowship with him yet walk in the darkness, we lie and do not walk by the truth.” (1 John 1:6)
And so walking in the light becomes a life of prayer – submitting to him, searching out his ways rather than insisting on our own, and, again and again, asking his forgiveness when we fall short. 1 John 1:7 promises that, as we walk in the light the blood of Jesus purifies us from all sin – fully. With that purification we are restored and experience the peace that nothing can shake and the quiet, returning joy of his salvation.
Walking in the light is a joy – not a burden; it’s the natural rhythm of a life lived close to God – alive to him – honest, attentive, repentant, and free. The alternative – fearfully walking in darkness, carrying our burdens, hiding from the truth, and further isolating us from God who is already waiting to forgive.
Prayer: All Highest, Glorious God, may I walk in your light today – honest before you, attentive to your voice, quick to confess when I have sinned. Purify me, restore me, and fill me again with the joy of your salvation, through Jesus Christ my Saviour, Amen.
Louise Gevers
And he arose and came to his father. But while he was still a long way off, his father saw him and felt compassion, and ran and embraced him and kissed him. Luke 15:20. ESV
One day I as I got to my car I saw a piece of paper under the windscreen wiper. Thinking it was an advertising leaflet, I was about to scrunch it up – until I saw that it was a traffic fine for a thousand rand “for parking in a place obstructing traffic”. I looked around in disbelief: there were no “No Parking” signs, no yellow line, no red line – and besides, I had parked there almost every day for years. Although I knew I’d done nothing wrong, I felt trapped and helpless because it simply didn’t make sense. No-one likes to be wrongly accused, left with unresolved issues and emotions, waiting for an unknown outcome.
Perhaps this was how the father of the prodigal son felt at first when his son asked for his inheritance before its due time and went off into a far land to fritter it all away. Surely he was bewildered by the request and saddened by his son’s leaving – how would he fare, and when and how would he see him again?
But this father loved his son, and watched and waited for his return as if he’d done nothing wrong. What unfolds is one of the most beautiful pictures of forgiveness in Scripture. The mere sight of his son returning stirred compassion in the father – so much so that he ran to him and kissed him, before even hearing his son’s confession, moved entirely from a disposition of love and grace.
That is true forgiveness – the kind that flows from God’s own heart. It’s the kind Jesus spoke from the cross over those who’d rejected and crucified him. It’s the kind he offered the paralytic, saying, “Son, your sins are forgiven.” (Mark 2:5) It’s the kind that forgives “seventy-seven times”, as Jesus told Peter (Matthew 18:22) – and it’s the daily posture of the heart, as we see in Stephen, who was “full of the Holy Spirit” when he was stoned by members of the Sanhedrin. (Acts 7:54-60)
Paul captures what this forgiveness should produce in us: “Be kind to one another, tenderhearted, forgiving one another, as God in Christ forgave you.” (Ephesians 4:32) We don’t forgive because it’s deserved, or because the wrong has been resolved to our satisfaction – we forgive because we’ve been forgiven first, and completely, by a Father who ran to meet us while we were still a long way off.
Can we do less?
Prayer: Father, thank tou that tou ran to meet me while I was still far off, before I had even found the words to confess. Teach me to forgive as freely as tou have forgiven me — not waiting for resolution, but running out in love, again and again. Amen.
P.S. My fine, in the end, was overturned – a small earthly resolution to a frustrating situation.
Louise Gevers
Maar as ons in die lig lewe soos Hy in die lig is, het ons met mekaar deel aan dieselfde gemeenskap en reinig die bloed van Jesus, sy Seun, ons van elke sonde. 1 Johannes 1:7, 1983-vertaling
Om in die lig te leef, is iets radikaals. Dit is nie 'n besluit wat net een keer geneem word nie, maar daagliks – 'n gewilligheid om gesien, ondersoek en verander te word deur God wat self lig is, en "daar is geen duisternis in Hom nie". (1 Johannes 1:5)
Leef in die lig begin wanneer ons onsself deur God se oë sien eerder as deur ons eie. Wanneer ons aan onsself oorgelaat word, is ons geneig om ons lewens te meet deur dit te vergelyk met ander, met ons eie vorige foute, of met watter standaard ook al op daardie oomblik die meeste vergifnis bied. God se lig ontbloot egter dit waarvoor ons verskonings soek of nie raaksien nie. Dit vra van ons om onsself eerlik te sien soos Hy ons sien.
Daardie soort van raaksien, vereis ook luister.
Ons leer om God se stil stem te herken – nie altyd dramaties nie, maar voortdurend – wat deur die Skrif, deur die aansporing van die Gees, deur die Skepping en deur mense met ons praat. Leef in die lig beteken dat ons van God se teenwoordigheid bewus word, wat soms sag, eerder as kragtig, tot ons kom, en maklik gemis kan word deur 'n hart wat te besig is of as daar te veel geraas om ons is om dit op te merk.
Wanneer ons nader aan sy lig beweeg, word ons onvermydelik bewus van ons sonde en ons behoefte aan Hom. Hierdie oortuiging word in genade deur die Heilige Gees in ons bewerkstellig en wys ons wanneer ons van Hom weggedryf het tot in die skaduwees. Hy doen dit sodat ons kan terugkeer want "as ons beweer dat ons aan Hom deel het, en ons lewe in die duisternis, lieg ons en handel ons nie volgens die waarheid nie." (1 Johannes 1:6)
So word leef in die lig 'n lewe van gebed – in volkome oorgawe aan Hom soek ons sy weë eerder as ons eie, en keer op keer vra ons sy vergifnis waar ons tekortskiet. In 1 Johannes 1:7 lees ons die belofte dat as ons in die lig lewe sal die bloed van Jesus ons van elke sonde reinig. Met daardie reiniging word ons herstel en sal ons die vrede en die blydskap van sy verlossing beleef.
Leef in die lig is blydskap en nie 'n las nie. Dit is die natuurlike ritme van 'n lewe wat naby God geleef word – lewend vir Hom – eerlik, oplettend, berouvol en vry. Die alternatief is om in die duisternis te leef, ons eie laste te dra, weg te kruip vir die waarheid en onsself verder te isoleer van God wat reeds wag om ons te vergewe.
Gebed: Almagtige God, gee dat ek vandag in u lig sal leef – eerlik voor u aangesig en met aandag na u stem sal luister. Gee dat ek my sonde sal bely. Reinig my, herstel my en vul my weer met die blydskap van u verlossing, deur Jesus Christus my Verlosser. Amen
Louise Gevers
Hy het toe opgestaan en na sy vader gegaan. Hy was nog ver weg, toe het sy vader hom al gesien. Hy het hom innig jammer gekry, na hom gehardloop, hom omhels en hom gesoen. Lukas 15:20, 2020-vertaling
Op 'n dag toe ek by my kar kom, sien ek 'n papiertjie onder die ruitveër. Ek het gedink dit was 'n advertensieblaadjie en was op die punt om dit op te frommel toe ek besef dit is 'n verkeersboete vir R1 000 vir "parkering op 'n plek wat die verkeer belemmer". Ek het rondgekyk in ongeloof: daar was nie "Geen parkering"-tekens nie, geen geel of rooi strepe nie – en boonop parkeer ek reeds vir jare feitlik elke dag op daardie plek. Alhoewel ek geweet het ek het niks verkeerd gedoen nie, het ek vasgevang en hulpeloos gevoel omdat dit werklik nie sin gemaak het nie. Niemand hou daarvan om vals beskuldig te word nie, om met onopgeloste sake en emosies gelaat te word terwyl jy vir 'n onbekende uitkoms wag.
Miskien het die vader van die verlore seun 'n bietjie so gevoel toe die seun voor die bestemde tyd vir sy erfporsie gevra het, na 'n ver land gegaan en dit daar verkwis het. Die pa was sekerlik verward oor die versoek en hartseer oor sy seun se vertrek – hoe sou hy vaar, wanneer sal hy hom weer sien?
Maar hierdie vader het sy seun innig liefgehad en het bly uitkyk en wag op sy tuiskoms asof die seun niks verkeerd gedoen het nie. Wat hier ontvou is een van die mooiste prentjies van vergifnis in die Bybel. Slegs die terugkeer van sy seun was genoeg om die vader met deernis te vul – soveel so dat hy hom tegemoet gehardloop en hom omhels het, nog voordat hy sy seun se belydenis aangehoor het, uitsluitlik gelei deur 'n gesindheid van liefde en genade.
Dit is ware vergifnis – die soort wat uit God se hart kom. Dit is die soort wat Jesus aan die kruis uitgespreek het oor diegene wat Hom gekruisig het. Dit is die soort wat Hy aan die verlamde man gegee het toe Hy gesê het: “Kind, jou sondes word vergewe.” (Markus 2:5) Dit is die soort wat "sewentig maal sewe keer" vergewe, soos Jesus vir Petrus gesê het (Matteus 18:22) – en dit is die daaglikse houding van die hart soos vir ons geïllustreer word deur Stefanus wat "vol van die Heilige Gees" was toe hy deur die lede van die Joodse Raad gestenig is. (Handelinge 7:54-60)
Paulus sê hoe hierdie vergifnis moet wees: "Wees goedgesind teenoor mekaar, met innige meelewing, terwyl julle mekaar vergewe, soos God in Christus julle ook vergewe het." (Efesiërs 4:32) Ons vergewe nie omdat dit verdien word nie of omdat dit wat verkeerd gedoen is bevredigend opgelos is nie – ons vergewe omdat ons eerste volkome vergewe is deur 'n Vader wat ons tegemoet gehardloop het toe ons nog ver aangekom het.
Kan ons minder doen?
Gebed: Vader, dankie dat U my tegemoet gehardloop het toe ek nog ver aangekom het, nog voordat ek die woorde gevind het om my sonde te bely. Leer my om so volkome te vergeef soos U my vergewe het – soos U nie wag vir 'n oplossing nie maar keer op keer in liefde na my toe hardloop. Amen
NS: My boete is uiteindelik tersyde gestel – 'n klein aardse oplossing vir 'n frustrerende situasie.
Ruanne van Zyl
Wees veral versigtig met wat in jou hart omgaan, want dit bepaal jou hele lewe. Spreuke 4:23, 1983-vertaling
Die hart waarvan hierdie vers praat, is nie net emosies nie, maar die sentrum van ons gedagtes, begeertes en motiewe. Alles wat ons doen, begin hier. Daarom sê God ons moet dit “veral versigtig” bewaak.
Ons harte word daagliks beïnvloed deur wat ons sien, hoor en oor dink. Negatiewe woorde, vergelyking met ander, vrees en bitterheid kan stil-stil wortelskiet. As ons dit nie aanspreek nie, begin dit ons houding en optrede beheer. 'n Onbewaakte hart lei tot 'n onrustige lewe.
Om jou hart te bewaak, beteken nie om koud of afgesluit te wees nie. Dit beteken om doelbewus te kies wat jy toelaat om jou binneste te vorm. Dit vra dat ons gereeld ons gedagtes aan God se waarheid toets. Wanneer leuens soos “ek is nie goed genoeg nie” of “niks sal verander nie” opkom, moet ons dit vervang met wat God sê.
'n Gesonde hart bring lewe. Dit lei tot geduld, liefde en wysheid in moeilike situasies. Wanneer ons hart vol vrede is, reageer ons anders op druk en konflik. Die kwaliteit van ons lewe word dus direk beïnvloed deur die toestand van ons binneste wêreld.
God is nie net geïnteresseerd in ons dade nie, maar in wat dit dryf. Wanneer ons Hom toelaat om ons harte te reinig en te vernuwe, verander Hy ons van binne na buite.
Gebed: Here, wys my wat in my hart nie van U af kom nie. Help my om my gedagtes te vul met u waarheid en my hart te bewaak sodat my lewe U eer. Amen.